Kuzey
مگــــر خودت نگفــتی خداحــافظ؟
پــس چرا وقتی گــفتم"به ســلامت" نگاهــت تلخ شــد؟
بــرو به ســلامت
دیگــر هــم ســراغم را نگــیر!
خســته تــر از آنم کــه بر ســر راهت بنــشینم
و دلــیل رفتنــت را جــــویاشــوم...
Kuzey
لـبـانـم بهانه میگیرند! دلشـان بازی با لب های تو را میخواهد!
Kuzey
تـــــو مـــــرا نـادیــــده بـگـیــــر . . .
و مــــــــن
بـدنـــم روز بـــه روز کـبـــــودتـر مـی شــــود . . .
از بــــــس . . .
خــــودم را مـی زنـــــم ،
بـــــه نـفـهـمـــی . . . !!!
Kuzey
هـــی لعــنتــی !! جــای ِ خــالی ِ خــودت ُ با سیــگار ، نــت ُ فیــلم پــُــر میــکــنمــ بـا جــای ِ خــالــی ِ انـگــشتــری کــه تــو ایــن یــک سال ُ یکــ مــاه ... یــکـــ روز هم ازمــ جــُـدا نـبــوده چیــکار کــُــنــَــم؟!! میــشــه بــگـــی؟!!
Kuzey
مَـن ـبــ '' مَـردیــ '' وفـآ نِمـودمـ و او پشـتِ پــآ زد ـبـِـ عشـق و اُمـیـدمـ هَـر چـهـ دادم ـبـِـ او حـلآلـش ـبـآد غیـر از آن دِلـــ کـِـ مُفـت بـخـشـیـدمـ آن نـیـز ـحـرامـشـ بــآد ...!
Kuzey
میان ویرانه های کاخ رویاهایم نشسته ام آرزوهایم مدفون شده در زیر آوارهایش... چه کنم با دل خویش،ای کاش که من هم مدفون میشدم این زندگی کمتر زنده به گوری نیست
Kuzey
مـَن هـیـچ اعتقــآدی بـِـه نـیـمـِـه گـُـمشـدهـ ِ ندارم اینـکـه هـَـمـَـه مـی نـویســَن : نـیـمـه گـمـشدهـ ِ مـَن فـلـآن ایـن حـرفـا چــِـرت ! آخـِـه اگــِه مـال مــآسـت " چـرا گـمـشدهـ ِ " ؟ فـعـلـاً هـمـگـی " نیـمـه هـای در دســت " رو دریـآبـیـن !
Kuzey
کاش دنیــــــ ا هـــــم سریـــــال ایرانـــــــ ی بـود ! آخـــرش همــــ ه عاقـبـــــــت بخیــــــ ر مـــــــ ی شدیــــــــم. . . !
Kuzey
بعضی روزها که به حد مرگ غمگینی یا حالت بد است، وقتی از تو می پرسند چرا؟ دیده اید حال آدم بدتر می شود؟ چون نمی توانی توضیح بدهی چرا؟ چون هیچ دلیل محکمه پسندی برای این حد از بد بودن نداری...
Kuzey
خَــــــســــتِــ ـﮧ شُـــבم بَـــس کِــــ ﮧבلَـــــــ×ـــم رَنـــجــــ ــــیـב و خَـ ـ ـنــבیـ ـ בم ...
Kuzey
هــمـیـشـہ نـمـے شــود با بـے פֿــیــالــے گـفــت : تـنـہـــا آمــده اґ ٬ تــنـہـــا مـے روґ . . . یــڪـ وقــت هـایــے شـایــد פــتــے بــراے سـاعـتــے یــا دقـیـقــہ اے . . . ڪــم مـے آورے دل وامــانــده ات یــڪـ نـفـــر را مــے פֿـــواهــد . . .
Kuzey
امـشبـ هـیچـی نـمے خـوآهـم !
نـه آغـوشـتـ رآ
نـه نـوازش عـآشقـآنـه اتـ رآ
نـه بـوسـه هـآے شـیریـنتـ...
فقـطـ بـیـآ
مےخـوآهـم تـآ سحـر بـه چشـمـآن زیبــــایتـ خیـره بـمــآنـم
هـمیـن کـآفـی استـ
بـرآے آرامـش قلبـــ بــی قـرآرم
تـو فقـط بـیــآ . . .
Kuzey
رفــتــﮧ ای ؟
بـــﮧ درک !
هنــوز هم بهـــتریــن هـا وجـــود دارنـــ
دنــبال ڪسی خواهــــم رفــت ڪــــﮧ مــرا
بـــﮧ خاطـــر خــودم بــخواهـد
نـه زاپــاسی برای بازیـچـه بودن
Kuzey
در سرزمـــــــین من کــسی بوســـــــــــه فـــــرانـــــسوی بلد نـــــیست.. اینجا مـــــــــثل آلـــــــــمان پـــــل عــــــــــشقـــــ ندارد.... از گـــــلـــــ رز هلـــــنـــــدی هم خـــــبـــــری نیستـــــــــ.. اینجـــــا عــــــشـــــق یعـــنی ایـــــنکه بخاطـــــر چـــــشم های دور و برت روزهـــــــــا باشـــــد کـــــه معشــــوقـــــــت را فـــــــــقـــــط از پشـــــــت گوشـــــی بوســـــــــیده بـــــاشــــی!