(صوف = پشم ، مجازاً به معنی خرقه پشمین - باده = شراب - صافی = زلال - درکش = بنوش - درباز = نثار کن ، عطا کن - به = با ، به وسیله‌ی - سیم‌بر = سپید اندام ، بلورین بدن ، استعاره از معشوق زیباروست) "صوف برکش ز سر" در اینجا یعنی دست از صوفی‌گری بردار و چون ما رندان به شادخواری و نوشیدن شراب بپرداز . معنی بیت : از ریاکاری دست بکش و شراب زلال بنوش و با خرج کردن پول زیبا رویی را در آغوش بگیر .
دوست در اینجا همان معشوق ازل (خداوند) است . معنی بیت : از خداوند بخواه که یار و پشتیبان ما باشد که اگر او یار ما باشد هر دو جهان هم که دشمن باشند در برابر خداوند هیچند ، به بخت بگو تا از ما روی‌گردان نشود که اگر بخت یار باشد و سراسر زمین لشکر دشمن ، باکی نیست .
بین "جوی" به معنی جویبار و "جوی" دوم فعل امر یعنی جستجو کن ، "جناس تام" رعایت شده . معنی بیت : ای دوست ! میل رفتن نکن و لحظه‌ای در کنار ما بمان و بر لب جویبار شادی طلب کن و شراب بنوش .
(رفته‌گیر = رفته تصوّر کن) در این بیت "لفّ و نشر" وجود دارد . معنی بیت : تصوّر کن یار از کنار من رفته و دلم آتش گرفته و از آتش درونم لبم خشک شده ، خون دل از چشمم جاری است و به همین جهت چهره‌ام زرد شده و دامنم از اشک خیس است .
(واعظ = منبری ، پند دهنده) از دیدگاه حافظ ، "واعظ" هم مثل صوفی ریاکار است : «واعظان کاین جلوه در محراب و منیر می‌کنند / چون به خلوت می‌روند آن کار دیگر می‌کنند» در اینجا مجلس بزم در تقابل مجلس وعظ قرار دارد همانگونه که مسجد در برابر خرابات . "را" در "واعظ را" حرف اضافه و به معنی "به" است . معنی بیت : ای حافظ ! مجلس شادی و شادخواری آماده و آراسته کن و به واعظ بگو مجلس بی‌ریای مرا ببین و منبر ریاکاری را رها کن

بعد من امروز یاد اون برنامه افتادم و سوال شد برام که آیا امام خمینی آیات شیطانی سلمان رشدی رو خوند؟؟؟