به دوست داشتن ...بیشتر واقفم تا عشق ورزیدن.
به بیانی ..بعضی وقت ها می توان هر دو را ...یکی دانست!
برای بعضی ها ؛ اولی بعد از دومی می آیدو برای بعضی ها دومی قبل از اولی!ولی برای من ؛ همان اولی ...اولی هست و بس.
چیزی که در وجودت...انگیزه بیافریند
چیزی که در وجودت...شور سازد
چیزی که در وجودت ...نوا دارد
چیزی که در وجودت ...نور می تراود
چیزهایی هستند که زیبا و دیدنی و دوست داشتنی هستند.
دوست داشتن...یک رنگی است.
دوست داشتن ...همیشه عشق داشتن نیست.
یه جورایی عشق داشتن است! ولی نه همه جور !

دلتنگی های آدمی را .... باد ترانه ای می خواند

"شب" امد و پیمانهء تب داد بدستم
شب هاست ؛کزین تلخوش بدمزه؛مستم
آوخ!که بجای می و مینای طرب ساز
داده است فلک؛شیشه تب سنج بدستم!
در آتش تب؛جان وتنم سوخت؛دریغا
جز تب ؛نبود قسمتی؛از جام الستم!
بر صفحه تب سنج نظر دوخته هر شب
چون بر رخ پیمانه؛چوهر باده پرستم
تابرسر تب سنج گذارم سر انگشت
ناگه؛جهدش جیوه؛زسبابه شستم!
نزدیک چهل رفت تبم امشب و چون دوش
از زندگیم رشتهءامید گسستم
نیمی نشد از شب؛که چهل بار ز بستر
برخاستم؛ازسوزتب وباز نشستم!
صدباربدیدم؛رقم صفحهءتب سنج
آخر بستوه آمده؛آن شیشه شکستم
چون؛ نیک درآن آینه دیدم که چه زشتم
از سوز دل و خشم؛دل آینه خستم
دردا ؛ که میان سی وپنج و چهل و دو؛ست
اندازهءسوزی که درآن بودم و هستم
در کمترو افزونترازآن؛جان بتنم نیست
ایوای!که من زندهءاین هفتخطستم!
باآن همه گرماکه بلندست زخورشید
حقاکه بدین گرمی محدود؛چه پستم!
....!به فروغ دل وبا گرمی جان بود
کز سردی و تاریکی این وسوسه؛رستم

دلتنگی های آدمی را

باد ترانه ای می خواند

رویاهایش را آسمان پر ستاره

نادیده می گیرد

و هر دانه ی برفی .... به اشکی ناریخته می ماند

سکوت .... سرشار از سخنان ناگفته است

از حرکات ناکرده

اعتراف به عشق های نهان

و شگفتی های بر زبان نیامده

در این سکوت حقیقت ما نهفته است

حقیقت تو و من

گاهی ما آدمها ...زندگی را گم میکنیم
نه اینکه یه جایی گمش کنیم ها ...یا مثلا جاش بزاریم تو یه کوچه و خیابونی ویادمون بره که نیست و بگردیم دنبالش !

ما وقتی خودمونو می اندازیم یه جایی !حقیقتش...زندگی را

گم کردیم .

یک چیزی همیشه باید برای آدم ها نگران کننده باشد

وقتی حس می کنی نگران چیزی هستی ...باید حستو بندازی دور

می دانم که این حرف من درست نیست ؛ولی خیلی چیزها ؛خیلی جاها درست از آب در می آید.

همیشه من با بقیه فرق دارم ؛ چون حس های من فرق می کنه با همون بقیه!

یاحس های بقیه با من فرق می کنه ...

من تو خیلی چیزها فرق می کنم با همه

و همه هم ....... همینطور

تو حس هام که میگن ..... غیر قابل درکه و متضاد

تو همین دوستی هام که میگن ....مغرور و یه دنده و لج بازی

تو رفاقتم ...که می گن.... نمیشه حست ! کرد

تو همین دوستیم که برا بعضی ها ؛عجیب و غریب و جالب و از این حرف هاست

بعضی ها هم وقتی سرخوشن با خود و دوستاشون و همه چیز یادشون رفته...وقتی

ما پیداشون می کنیم ...هندونه می خوان بزارن زیر بغلمون و هی میگن...

آه .....

تو خیلییییییییییییییییییییی مهربونی !

خیلی ها مرا برای چنین ایمان هایم ! رد می کنند.

مهم نیست...

بگذارید بکنند

به قول یکی از دوستان خوبم..

..هر کس خوشش میاید بخواند؛ هر کس هم...

خوشش نمی آید ....

نخواند.

راستی ...

خیلی وقت است از این دوستم هم خبر ندارم

هر جا است...

کوزه هایش .........

از باران پر باد

چی بگم ؟

اگر بخواهم حرف بزنم ...

خیلی می شود زد؛ حرف

اگر بخواهم بگویم که چه حسی به من دست می دهد که حس می کنم

وقتی گفته اند پای همین درخت منتظر باش...

بر می گردم

و برنگشته اند !...

گفته اند

لب همین دریا بایست ..با صدف ها بازی کن...

بر می گردم

و برنگشته اند....

گفته اند

یه لحظه ....................

و تا دو روز؛ من در همان یه لحظه ایستاده ام...

باورتان می شود ؟!

باورتان می شود این همه ایستادن ها را؟

باورتان می شوددددددددددددددددددددددددددددددددددددد ؟

به کی بگویم که این طور " تا " کردن ؛

خوب نیست ...

بی انصا[!]ت .....

بد است ...........

شکستن است .......

خرد شدن است

فکر میکنید خودم را می گویم ؟

نهههههههههههههههههههههههههههههههه...ه

شما را می گویم.......

چرا اینقدر بی انصاف هستید با خودتان ؟

چرا این همه بدی می کنید با خودتان ؟

چرا اینقدررررررررررر .... می شکنید خودتان را ؟

آخر چرا خرددددددد می شوید ؟

من از آن آدم هایی هستم که می گویم

هپ چی که می کنی.....؛به خودت کردی.

از آن هایی هستم که همیشه می ایستم ...

و در این ایستادنم...

هی راه می روم !

برای من ....

بودن ؛ یک دنیا می ارزد

ماندن ........

خیلییییییییی زیباست

زیبایی ....به خودی خود ...............

یک ریال هم نمی ارزد برای من

غرور را .....

می شکنم..............

با غرورم !

تنه بخورم..... نمی افتم

می تنم !

یعنی تنه می زنم ...

ودر این تنیدن ها ....

زیباترین تارها را می دوزم

وحشی تر و شگفت انگیزتر از هر تار عنکبوتی !

چقدر هوای اینجا...

ولی من می مانم...می مانم تا وقتی که خود این دیوارها و تابلوها کم بیاورند...که بپذیرن کسی آمده که روزگاری اهل همین خانه بود...

و می خواهد باشد...