مرا ببر امیدِ دلنواز من

باز کدوم دختری آبنباته اینو خورده؟؟؟؟

وااااااااااا / من که آبنبات نداشتم / همون لواشک بسمه

انهدام همیشه محشر بوده

یوسف فعلنی رفت تو خوس ، گمونم مام باس چراغارو خاموش کنیم بریم . . .

با خوس باش پادشاهی کن

ها یک کلام ختم کلام ، یوسف حالا که این بحث ِ علمی هم به نتیجه رسید درارو ببند چراغارو هم خاموش کن تا بحث ِ بعدی . . .

بحث اصلی همون معقوله ی کچل بود ک تریفش نکرد

یکی از زیباترین قسمتهای این ترانه ی شهیار قنبری به زعم

من آنجاست که :

دلش آتیش بگیره ! (یا دل شادیش بگیره آنگونه که ه.ا.سایه

میشنود و میگوید!)

دل اون خونه خراب !

دیگه نوبت منه !

سایه اش افتاده رو آب !

بعد ما نوبت جفتای دیگه اس !

روز مرگ زشت دلهای دیگه اس !

که حکایت از ظلم و عاشق کشی دیرین دراین

سرزمین و سرزمینهای دیگر دارد و اشاره به اینکه مرغ

ماهیخوار عاشق کش پس از نشاندن داغ جدایی بر دل عاشقان

بازهم دست از سر آنها بر نمی دارد (دیگه نوبت منه ! سایه اش

افتاده رو آب !) و ادامه ترانه که در عین داشتن تصویرهای زیبا

بسیار روان می باشد !

در آنجا که می گوید :

تورای ماهیگیرا وا نمی شد !

عاشقی تو دریا تنها نمیشد !

که می توان این را هم از آن برداشت کرد که دنیا برای عشق و

ورزیدن و محبت و دوستی به وجود آمده و روزگاری شاید هم

اینگونه بوده اما امروز صیادان و جلادان و دزدان و ... برای رسیدن

به اهداف خود عشق و آزادی و انسانیت را فدا میکنند !!!

شهیارقنبری پس از آن با دریایی از ترانه های زیبا مانند

حرف،نفس(با دو اجرای گوگوش و داریوش)،ترانه ی جاودان

مرد تنها (برای فیلم رضا موتوری)،هفته ی خاکستری،هجرت

،باج و غزل کوچه باغ (ستار که این دومی را داریوش هم در

یکی از کنسرتهایش دکلمه می کند )،به خود رسیدن و ...

می درخشد اما او سوای ترانه نویسی در زمینه های دیگر

مانند خبرنگاری و نوشتن مقاله برای مجلات و روزنامه ها و

مهمترازهمه به کار کارگردانی و بازی در فیلم هم میپردازد که

مهمترین آنان را شاید بتوان فیلم شام آخر به نویسندگی و

کارگردانی خودش و بازی پرویز فنی زاده ،بهروز به نژاد

،محمدعلی کشاورز و ... دانست که حکایت از سرخوردگی زنان

و مردانی دارد که علیرغم همسقفی همدل نیستند و

عشقشان یکطرفه است که البته اینهم ظاهر قضیه است و فیلم

در لایه های درونی خود به نکات ظریف دیگری هم میپردازد که

تنها با دیدن فیلم میتوان به آنها پی برد که با همه ی اینها در

زمان خود و در آن روزگار و حتی این روزگار فیلمفارسی و با

توجه به سن کارگردان در آن زمان در مقایسه با دیگر آثار کار در

خور توجهی است !

شهیار قنبری پس از هجرت از ایران پربارتراز قبل ظاهر میشود با

ترانه هایی نظیر قدغن،عطرتو،لالالالا دیگه بسه،بالای نی،

معلم بد،امان از،فرفرهای بی باد،اکسیژن(که اعجازیست در

نشاندن و عجین کردن کلمات جدید و بیگانه در ادبیات)،تمام

من،بی بی آبی ،دلریخته،راه من و ... !

تولدت مبارک !

دریای هزار هزار

ترانه ! . . .



دوستت داریم و خواهیم داشت ! . . .

صداش یخورده ....