دعایت می کنم با این نگاه خسته، گاهی مهربان باشی

به لبخندی تبسم را به لب های عزیزی هدیه فرمایی

بیابی کهکشانی را درون آسمان تیره شب ها

بخوانی نغمه ای با مهر

دعایت می کنم، در آسمان سینه ات

خورشید مهری رخ بتاباند

دعایت می کنم، روزی زلال قطره اشکی

بیاید راه چشمت را

سلامی از لبان بسته ات، جاری شود با مهر

دعایت می کنم، یک شب تو راه خانه خود گم کنی

با دل بکوبی کوبه مهمانسرای خالق خود را

دعایت می کنم، روزی بفهمی با خدا

تنها به قدر یک رگ گردن، و حتی کمتر از آن فاصله داری

و هنگامی که ابری، آسمان را با زمین پیوند خواهد داد

مپوشانی تنت را از نوازش های بارانی

دعایت می کنم، روزی بفهمی

گرچه دوری از خدا، اما خدایت با تو نزدیک است

دعایت می کنم، روزی دلت بی کینه باشد، بی حسد

با عشق، بدانی جای او در سینه های پاک ما پیداست

شبانگاهی، تو هم با عشق با نجوا

بخوانی خالق خود را

اذان صبحگاهی، سینه ات را پر کند از نور

ببوسی سجده گاه خالق خود را

دعایت می کنم، روزی خودت را گم کنی

پیدا شوی در او

دو دست خالیت را پرکنی از حاجت و

با او بگویی:

بی تو این معنای بودن، سخت بی معناست

دعایت می کنم، روزی

نسیمی خوشه اندیشه ات را

گرد و خاک غم بروباند

کلام گرم محبوبی

تو را عاشق کند بر نور

دعایت می کنم، وقتی به دریا می رسی

با موج های آبی دریا به رقص آیی

و از جنگل، تو درس سبزی و رویش بیاموزی

بسان قاصدک ها، با پیامی نور امیدی بتابانی

لباس مهربانی بر تن عریان مسکینی بپوشانی

به کام پرعطش، یک جرعه آبی بنوشانی

دعایت می کنم، روزی بفهمی

در میان هستی بی انتها باید تو می بودی

بیابی جای خود را در میان نقشه دنیا

برایت آرزو دارم

که یک شب، یک نفر با عشق در گوش تو

اسم رمز بگذشتن ز شب، دیدار فردا را به یاد آرد

دعایت می کنم، عاشق شوی روزی

بگیرد آن زبانت

دست و پایت گم شود

رخساره ات گلگون شود

آهسته زیر لب بگویی، آمدم

به هنگام سلام گرم محبوبت

و هنگامی که می پرسد ز تو، نام و نشانت را

ندانی کیستی

معشوق عاشق؟

عاشق معشوق؟

آری، بگویی هیچ کس

دعایت می کنم، روزی بفهمی ای مسافر، رفتنی هستی

ببندی کوله بارت را

تو را در لحظه های روشن با او

دعایت می کنم ای مهربان همراه

تو هم ای خوب من

گاهی دعایم کن

نظّاره: تماشا

ای کریمی که بخشنده ی عطایی
و ای حکیمی که پوشنده ی خطایی
و ای صمدی که از ادراک ما جدایی
و ای احدی که در ذات و صفات بی همتایی
و ای قادری که خدایی را سزایی
و بر همه چیز دانایی
و ای وجودی که از عیب مصفایی
و از شریک مبرایی
و اصل هر دویی
و بر همه احوال بینایی
معزز به تاج کبریایی
و به تو زیبد ملک خدایی
در جلال رحمانی
و در کمال سبحانی
نه محتاج مکانی
و نه آرزومند زمانی
نه کس به تو مانَد
و نه تو به کس مانی
که در میان جانی
بلکه جان زنده به چیزی ست که تو آنی...

تا تو با منی زمانه با من است
بخت و کام جاودانه با من است

تو بهار دلکشی و من چو باغ
شور و شوق صد جوانه با من است

یاد دلنشینت ای امید جان
هر کجا روم روانه با من است

ناز نوشخند صبح اگر توراست
شور گریه ی شبانه با من است

برگ عیش و جام و چنگ اگرچه نیست
رقص و مستی و ترانه با من است

گفتمش مراد من به خنده گفت
لابه از تو و بهانه با من است

گفتمش من آن سمند سرکشم
خنده زد که تازیانه با من است

هر کسش گرفته دامن نیاز
ناز چشمش این میانه با من است

خواب نازت ای پری ز سر پرید
شب خوشت که شب فسانه با من است

هوشنگ ابتهاج

واقعا .پس بگو چراپیرشدم

سلطان که خشم گیرد بر بندگان حضرت
حکمش رسد ولیکن حدی بود جفا را

من بی تو زندگانی خود را نمی‌پسندم
کاسایشی نباشد بی دوستان بقا را

چون تشنه جان سپردم آن گه چه سود دارد
آب از دو چشم دادن بر خاک من گیا را

حال نیازمندی در وصف می‌نیاید
آن گه که بازگردی گوییم ماجرا را

بازآ و جان شیرین از من ستان به خدمت
دیگر چه برگ باشد درویش بی‌نوا را

یارب تو آشنا را مهلت ده و سلامت
چندان که باز بیند دیدار آشنا را

نه ملک پادشا را در چشم خوبرویان
وقعیست ای برادر نه زهد پارسا را

ای کاش برفتادی برقع ز روی لیلی
تا مدعی نماندی مجنون مبتلا را

«سعدی» قلم به سختی رفتست و نیکبختی
پس هر چه پیشت آید گردن بنه قضا را

سعدی

قیمتی بگیم بهتره .

آقا افتخار از اینور به اونوره!!! (البته در ورزیدنش!!! ) من افتخار دارم که توی یه جمعی هستم به این با صفایی.
قربون مهربونیتون.

سلام به علی بابای گل خوبید؟

از كبود آسمان‌ها روشني
مي‌گريزد جانب آفاق دور

در افق، بر لاله ی سرخ شفق
مي‌چكد از ابرها باران نور

مي‌گشايد دود شب آغوش خويش
زندگي را تنگ مي‌گيرد به بر

باد وحشي مي‌دود در كوچه‌ها
تيرگي سر مي‌كشد از بام و در

شهر مي‌خوابد به لالاي سكوت
اختران نجواكنان بر بام شب

نرم‌نرمک باده ی مهتاب را
ماه مي‌ريزد دورن جام شب

نيمه شب ابري به پهناي سپهر
مي‌رسد از راه و مي‌تازد به ماه

جغد مي‌خندد به روي كاج پير
شاعري مي‌ماند و شامي سياه

در دل تاريك اين شب‌هاي سرد
اي اميد نااميدي‌هاي من

برق چشمان تو همچون آفتاب
مي‌درخشد بر رخ فرداي من