دعایت می کنم با این نگاه خسته، گاهی مهربان باشی

به لبخندی تبسم را به لب های عزیزی هدیه فرمایی

بیابی کهکشانی را درون آسمان تیره شب ها

بخوانی نغمه ای با مهر

دعایت می کنم، در آسمان سینه ات

خورشید مهری رخ بتاباند

دعایت می کنم، روزی زلال قطره اشکی

بیاید راه چشمت را

سلامی از لبان بسته ات، جاری شود با مهر

دعایت می کنم، یک شب تو راه خانه خود گم کنی

با دل بکوبی کوبه مهمانسرای خالق خود را

دعایت می کنم، روزی بفهمی با خدا

تنها به قدر یک رگ گردن، و حتی کمتر از آن فاصله داری

و هنگامی که ابری، آسمان را با زمین پیوند خواهد داد

مپوشانی تنت را از نوازش های بارانی

دعایت می کنم، روزی بفهمی

گرچه دوری از خدا، اما خدایت با تو نزدیک است

دعایت می کنم، روزی دلت بی کینه باشد، بی حسد

با عشق، بدانی جای او در سینه های پاک ما پیداست

شبانگاهی، تو هم با عشق با نجوا

بخوانی خالق خود را

اذان صبحگاهی، سینه ات را پر کند از نور

ببوسی سجده گاه خالق خود را

دعایت می کنم، روزی خودت را گم کنی

پیدا شوی در او

دو دست خالیت را پرکنی از حاجت و

با او بگویی:

بی تو این معنای بودن، سخت بی معناست

دعایت می کنم، روزی

نسیمی خوشه اندیشه ات را

گرد و خاک غم بروباند

کلام گرم محبوبی

تو را عاشق کند بر نور

دعایت می کنم، وقتی به دریا می رسی

با موج های آبی دریا به رقص آیی

و از جنگل، تو درس سبزی و رویش بیاموزی

بسان قاصدک ها، با پیامی نور امیدی بتابانی

لباس مهربانی بر تن عریان مسکینی بپوشانی

به کام پرعطش، یک جرعه آبی بنوشانی

دعایت می کنم، روزی بفهمی

در میان هستی بی انتها باید تو می بودی

بیابی جای خود را در میان نقشه دنیا

برایت آرزو دارم

که یک شب، یک نفر با عشق در گوش تو

اسم رمز بگذشتن ز شب، دیدار فردا را به یاد آرد

دعایت می کنم، عاشق شوی روزی

بگیرد آن زبانت

دست و پایت گم شود

رخساره ات گلگون شود

آهسته زیر لب بگویی، آمدم

به هنگام سلام گرم محبوبت

و هنگامی که می پرسد ز تو، نام و نشانت را

ندانی کیستی

معشوق عاشق؟

عاشق معشوق؟

آری، بگویی هیچ کس

دعایت می کنم، روزی بفهمی ای مسافر، رفتنی هستی

ببندی کوله بارت را

تو را در لحظه های روشن با او

دعایت می کنم ای مهربان همراه

تو هم ای خوب من

گاهی دعایم کن

هرگز به علامت آبی و قرمز روی شیر توالت اعتماد نکن!!!!

باٰزمی تابد به هم،
باز می بافدبه هم ،
كلاف سر در گمی باز می پیچد به هم :
سرگشتگی دردستان مادرم,,,,,,,
اومی بافد كه باز‍ شادم كند.
به خیالش از غم آزادم کند....
غافل است .
در هم می بافد مرا.
باز مبهم میبا فد نقش مرا.
خسته ام دیگر از این پیچیدگی.
خسته ام از این همه درمانگی.
دیگر نباف بشكافش...
یاكه می بافی بزن طرحی دگر...
طرحی از دلداد¨گی...
طرحی از آزادگی ... !

shab khosh...khodanegahdar

شب است..!

شبی آرام و باران خورده و تاریک

کنار شهر بی غم.خفته غمگین کلبه ای مهجور

فغان های سگی ولگرد میآید به گوش از دور

به کرداری که گوئی میشود نزدیک

درون کومه ای کز سقف پیرش میتراود گاه و بیگه قطره هائی زرد

زنی با کودکش خوابیده در آرامشی دلخواه

دود بر چهره او گاه لبخندی

که گوید داستان از باغ رویای خوشایندی

نشسته شوهرش بیدار٫میگوید به خود در ساکت بی درد:

"گذشت امروز٬فردا را چه باید کرد"

*اخوان ثالث

این همه واژه که بی تو به صف شده اند
برایِ شعر شدن !!!
ردِ پای گریه هایِ من است
رویِ کاغذ
بیخود نیست این همه شعر
دوست دارم
روزی اگر سراغ ِ من آمدی
دیدی که دیگر نیستم
بنشینی و آرام آرام بخوانی
حتم دارم
خواهی فهمید که چه ها کرد زخم ِ انتظار
با دلم ... !

علیرضا باقی