دعایت می کنم با این نگاه خسته، گاهی مهربان باشی

به لبخندی تبسم را به لب های عزیزی هدیه فرمایی

بیابی کهکشانی را درون آسمان تیره شب ها

بخوانی نغمه ای با مهر

دعایت می کنم، در آسمان سینه ات

خورشید مهری رخ بتاباند

دعایت می کنم، روزی زلال قطره اشکی

بیاید راه چشمت را

سلامی از لبان بسته ات، جاری شود با مهر

دعایت می کنم، یک شب تو راه خانه خود گم کنی

با دل بکوبی کوبه مهمانسرای خالق خود را

دعایت می کنم، روزی بفهمی با خدا

تنها به قدر یک رگ گردن، و حتی کمتر از آن فاصله داری

و هنگامی که ابری، آسمان را با زمین پیوند خواهد داد

مپوشانی تنت را از نوازش های بارانی

دعایت می کنم، روزی بفهمی

گرچه دوری از خدا، اما خدایت با تو نزدیک است

دعایت می کنم، روزی دلت بی کینه باشد، بی حسد

با عشق، بدانی جای او در سینه های پاک ما پیداست

شبانگاهی، تو هم با عشق با نجوا

بخوانی خالق خود را

اذان صبحگاهی، سینه ات را پر کند از نور

ببوسی سجده گاه خالق خود را

دعایت می کنم، روزی خودت را گم کنی

پیدا شوی در او

دو دست خالیت را پرکنی از حاجت و

با او بگویی:

بی تو این معنای بودن، سخت بی معناست

دعایت می کنم، روزی

نسیمی خوشه اندیشه ات را

گرد و خاک غم بروباند

کلام گرم محبوبی

تو را عاشق کند بر نور

دعایت می کنم، وقتی به دریا می رسی

با موج های آبی دریا به رقص آیی

و از جنگل، تو درس سبزی و رویش بیاموزی

بسان قاصدک ها، با پیامی نور امیدی بتابانی

لباس مهربانی بر تن عریان مسکینی بپوشانی

به کام پرعطش، یک جرعه آبی بنوشانی

دعایت می کنم، روزی بفهمی

در میان هستی بی انتها باید تو می بودی

بیابی جای خود را در میان نقشه دنیا

برایت آرزو دارم

که یک شب، یک نفر با عشق در گوش تو

اسم رمز بگذشتن ز شب، دیدار فردا را به یاد آرد

دعایت می کنم، عاشق شوی روزی

بگیرد آن زبانت

دست و پایت گم شود

رخساره ات گلگون شود

آهسته زیر لب بگویی، آمدم

به هنگام سلام گرم محبوبت

و هنگامی که می پرسد ز تو، نام و نشانت را

ندانی کیستی

معشوق عاشق؟

عاشق معشوق؟

آری، بگویی هیچ کس

دعایت می کنم، روزی بفهمی ای مسافر، رفتنی هستی

ببندی کوله بارت را

تو را در لحظه های روشن با او

دعایت می کنم ای مهربان همراه

تو هم ای خوب من

گاهی دعایم کن

درمان سرما خوردگی مزمن ، آبریزش ها و آنفلو انزا باعسل

بیماران مبتلابه سرماخوردگی مزمن ، آبریزش ها و آنفلوانزامی توانندبه وسیله عسل بهبود

کامل یابند . ایوریش، اولفیلد و کوستو گلو بوف برای درمان سرما خوردگی مزمن

؛ آبریزشها و گریپ این نسخه را تجویز کرده اند : یک قاشق غذا خوری عسل که بایک

لیوان شیر یا چای داغ یا با آبلیمو یا محلول خردل مخلوط شود. چون عسل ماده تحریک کنند

عرق است ؛ بهتر است بیمار در بستر بماند . شوان معتقد است :عسل حاوی اسید های

آلی است ، خاصیت کاهش دمای بدن را دارد . بنا براین بهتر است از محلول های گرم عسل

استفاده شود . همچنین استولت روزی دوبار عسل را روی لوزه ها می مالید تا التهاب آنها را

درمان کند . دو هفته برای از بین بردن میکروبهای محل التهاب کافی است . دو طبیب به نامهای

یو فا و گلد با عسل ( ۵۰ گرم + ۱/۲ ملیون واحد پنی سیلین ، در جای خشک و تاریک نگه

داشته شود ) التهاب مزمین لوزه را درمان کردند . ( البته همراه غرغرهای با آب ولرم که قبل

از مالیدن مرهم انجام می گیرد . ) همچنین بیمار باید روزانه ۳۰- ۲۰ میلی گرم عسل بخورد .

الانو نمیدونم ... اما قبلا دامداری ها اگه زایمانی با سزارین همراه میشد گاو باید میرفت کشتارگاه ... چون احتمال خوب شدنش کم بود ... ! مورد فوق طبیعی بود ...

گمونم من بینشون باشم

لالا لالا گل مرداب

از این آتش از این سرداب

بیا بنشن کنار من

برنده است هر که پر به آتش داد

بسوزان قلب سنگینم

که آتش زنده شد در باد

لالا لالا شمع بی تاب

بسوزانم بسوزانم در این خواب

که بیدارم کند ماهم به آفتاب

لالا لالا دف خسته

بکوبان بر سرت دستی شکسته

لالا لالا ساز بیمار

بمون پیشم به گاه لحظه دیدار

لالا لالا شب روشن

بپوشان بر تنت گلشن

لالا لالا تن تب دار

بخواب تا صبح بشیم بیدار

که غرق عرق در کاوش عشقیم

بیابیم عشق را در این پندار

لالا لالا

لالا لالا

بخواب

اکنون

همین حال...ا

در مجالی که برایم باقیست
باز همراه شما مدرسه ای می سازیم
که در آن همواره اول صبح
به زبانی ساده، مهر تدریس کنند و بگویند خدا
خالق زیبایی و سراینده عشق، آفریننده ماست.
مهربانیست که ما را به نکویی، دانایی، زیبایی و به خود می خواند.
جنتی دارد نزدیک، زیبا و بزرگ
دوزخی دارد به گمانم کوچک و بعید
در پی سودا نیست که ببخشد ما را و بفهماندمان،
ترس ما بیرون از دایره رحمت اوست
در مجالی که برایم باقیست
باز همراه شما مدرسه ای می سازیم
که خرد را با عشق، علم را با احساس، ریاضی را با شعر و دین را با عرفان
همه را با تشویق تدریس کنند.
لای انگشت کسی، قلمی نگذارند
و نخوانند کسی را حیوان
و نگویند کسی را کودن
و معلم هر روز، روح را حاضر و غایب بکند
و به جز ایمانش، هیچکس چیزی را حفظ نباید بکند
مغزها پرنشود چون انبار، قلب خالی نشود از احساس
درس هایی بدهند که به جای مغز، دلها را تسخیر کند.
از کتاب تاریخ، جنگ را بردارند
در کلاس انشاء، هر کسی حرف دلش را بزند
«غیرممکن» را از خاطره ها محو کنند
تا، کسی بعد از این باز همواره نگوید: «هرگز»
و به آسانی همرنگ جماعت نشود.
زنگ نقاشی تکرار شود
رنگ را در پائیز تعلیم دهند
قطره را در باران، موج را در ساحل
زندگی را در رفتن و برگشتن از قله کوه
و عبادت را در خدمت خلق
کار را در کندو و طبیعت را در جنگل و دشت.
مشق شب این باشد
که شبی چندین بار

همه تکرار کنیم:
عدل، آزادی، قانون و شادی...
امتحانی بشود که بسنجد ما را
تا بفهمند چقدر عاشق و آگه و آدم شده ایم

در مجالی که برایم باقیست
باز همراه شما مدرسه ای می سازیم
که در آن آخر وقت، به زبانی ساده، شعر تدریس کنند
و بگویند که تا فردا صبح، خالق عشق نگهدار شما.

می‌شود، سبز بود با یک برگ
می‌شود، شد بهار با یک گل
از دل یک شکوفه شادی کرد
دل به سودای یک شقایق داد

(مجتبی کاشانی)

دعاهای آسمانی
♣خدای قشنگ، سلام! خدایا چرا حیوانات درس نمی خوانند اما ما باید هر روز درس بخوانیم؟ در سال جدید دعا می کنم آنها درس بخوانند و ما مثل آنها استراحت کنیم! (نیشتمان وازه، ۱۰ ساله)

♣اگر دل درد گرفتیم، نسل دکترها که آمپول می زنند منقرض شود تا هیچ دکتری نتواند به من آمپول بزند! (عاطفه صفری، ۱۱ ساله)

♣خداجون! تو که این قدر بزرگ هستی چه طوری میای خون ما؟ دعا می کنم در سال جدید به این سوالم جواب بدی! (پیمان زارعی، ۱۰ ساله)

♣خدای عزیزم! در سال جدید کمک کن تا مادربزرگم دوباره دندان دربیاورد آخر او دندان مصنوعی دارد! (الناز جهانگیری، ۱۰ ساله)

♣آرزو دارم سر آمپول ها نرم باشد! (تاده نظربیگیان، ۵ساله)

♣خدایا! در این لحظه زیبا و عزیز از تو می خواهم که به پدر و مادر همه بچه های تالاسمی پول عطا کنی تا همه ما بتوانیم داروی «اکس جید» را بخریم و از درد و عذاب سوزن در شب ها رها شویم و در خواب شبانه مان مانند بچه های سالم پروانه بگیریم و از کابوس سوزن رها شویم! (مهسا فرجی، ۱۲ ساله)

♣دلم می خواهد حتی اگر شوهر کنم خمیر دندان ژله ای بزنم! (روشنک روزبهانی، ۸ ساله)

♣خدایا! شفای مریض ها را بده، همچنین شفای من را نیز بده تا مثل همه بازی کنم و هیچکس نگران من نباشد و برای قبول شدن دعا ۶۰۰ عدد صلوات گفتم ان شاءالله خدا حوصله داشته باشد و شفای همه ما را بدد الیه آمین! (مهدی اصلاحی، ۱۱ ساله)

♣آروز دارم به جای این که من به مدرسه بروم، مادر و پدرم به مدرسه بروند، آن وقت آنها هم می فهمیدند که مدرسه رفتن چقدر سخت است و این قدر ایراد نمی گرفتند! (هدیه مصدری، ۱۲ ساله)

♣خدایا! مهدکودک از خانه ما آنقدر دور باشد که هرچه برویم، نرسیم، بعد برگردیم خانه با مامان و کیف چاشتم، پاهای من یک دعا دارند، آنها کفش پاشنه بلند تلق تلوقی! می خوان، دعا می کنند بزرگ شوند که قدشان دراز شود! (باران خوارزمیان، ۴ ساله)

♣ای خدا! من بعضی وقت ها یادم می رود به یاد تو باشم ولی خدایا، کاش تو همیشه به یاد من بیفتی و یادت نرود! (شقایق شوقی، ۹ ساله)

♣خدیا! دست شما درد نکند، ما شما را خیلی دوست داریم! (مینا امیری، ۸ ساله)

برگرفته از کتاب سومین جشنواره بین المللی «دست های کوچک دعا»

بابا دیگر نان ندارد.
آب هم ندارد.
چند سال پیش عمرش را داد به شما.
مامان بیوه شده است.
دارا و سارا هم نان نداشتند.
کارهم نداشتند.
پس دارا جلای وطن کرد وسارا را با خودش به کانادا برد.
دارا کار ندارد .یعنی کار دارد ولی کار خیلی خوبی ندارد .
درتورنتو کارگر کافی شاپ است وساعتی ۱۰ دلارمی گیرد .
سارا هم همان جا است.
کار هست ولی دارا و سارا پول ندارند.
ولی آن مرد....... آن مرد نان دارد.
آب دارد.
همه چیز دارد.
چون پول دارد.
خیلی هم دارد .
آن مرد به کافی شاپ آمد.
به دارا و سارا و حقوق ساعتی ۱۰ دلارشان پوزخندی زدو یک قهوه خرید و رفت.
آن مرد انعام هم نداد.
آن مرد پول دارد.دریک چمدان.
آن مرد سه میلیارد دلار پول دارد.
چمدان خیلی خوب است ولی پولهای آن از چمدان بهتراست.
آن مرد با چمدانی پر از پول آمد.

آسمان تورنتو ابری است ... !

گابریل خوزه گارسیا مارکِز (به اسپانیایی: Gabriel José García Márquez )(زادهٔ ۶ مارس ۱۹۲۷ در در دهکدهٔ آرکاتاکا* درمنطقهٔ سانتامارا درکلمبیا) رمان‌نویس، روزنامه‌نگار، ناشر و فعال سیاسی کلمبیایی است. او بین مردم کشورهای آمریکای لاتین با نام گابو یا گابیتو (برای تحبیب) مشهور است و پس از درگیری با رییس دولت کلمبیا و تحت تعقیب قرار گرفتنش در مکزیک زندگی می‌کند.

عشق سالهای وبا نام رمانی از اوست به سال ۱۹۸۵ و فیلمی نیز بر اساس کتاب در سال ۲۰۰۷ ساخته شده‌ است.

دیر است گالیا

در گوش من فسانه ی دلدادگی مخوان

دیگر زمن ترانه شوریدگی مخواه

دیر است گالیا

به ره افتاد کاروان !!

عشق من وتو؟.....آه

این هم حکایتی ست!

اما در این زمانه که در مانده هر کسی از بهر نان شب

دیگر برای عشق وحکایت مجال نیست!

شاد وشکفته

در شب جشن تولدت

تو بیست شمع خواهی افروخت تابناک

امشب هزار دختر همسال تو ، ولی خوابیده اند گرسنه ولخت روی خاک.....

زیباست رقص وناز سرانگشتهای تو بر پرده های ساز

اما هزار دختر بافنده این زمان با چرک و خون سر انگشتهایشان

جان میکنند در قفس تنگ کارگاه

از بهر دستمزد حقیری که بیش از آن

تو پرتاب میکنی به دامان یک گدا....

وین فرش هفت رنگ که پامال رقص توست

از خون وزندگانی انسان گرفته رنگ

در تاروپود هر خط وخالش، هزار رنج

در آب ورنگ هر گل وبرگش ،هزار ننگ!

اینجا به خاک خفته هزار آرزوی پاک

اینجا به باد رفته ،هزار آتش جوان

دست هزار کودک شیرین بی گناه

چشم هزار دختر زیبای ناتوان....

دیر است گالیا......

هنگام بوسه وغزل عاشقانه نیست

هرچیز رنگ آتش وخون دارد این زمان

هنگامه ی رهایی لبها ودستهاست

عصیان زندگی ست.....

در روی من مخند

شیرینی نگاه تو بر من حرام باد

بر من حرام باد از این پس شراب وعشق

بر من حرام باد تپشهای قلب شاد

یاران من به بند

در دخمه های تیره ونمناک پادشاه

در عزلت تب آور تبعیدگاه خاک

در هرکنار گوشه ی این دوزخ سیاه!

زود است گالیا!!!!!!

در گوش من فسانه دلداگی مخوان

اکنون زمن ترانه ی شوریدگی مخواه

زود است گالیا

نرسیده است کاروان.....

روزی که بازوان بلورین صبحدم

برداشت تیغ وپرده تاریک شب شکافت

روزی که آفتاب از هر دریچه تافت.....

روزی که گونه ولب یاران هم نبرد، رنگ نشاط وخنده ی گم گشته بازیافت،

من نیز باز خواهم گردید آنزمان

سوی ترانه ها وغزل ها وبوسه ها

سوی بهار های دل انگیز گل فشان

سوی تو

عشق من......