دعایت می کنم با این نگاه خسته، گاهی مهربان باشی

به لبخندی تبسم را به لب های عزیزی هدیه فرمایی

بیابی کهکشانی را درون آسمان تیره شب ها

بخوانی نغمه ای با مهر

دعایت می کنم، در آسمان سینه ات

خورشید مهری رخ بتاباند

دعایت می کنم، روزی زلال قطره اشکی

بیاید راه چشمت را

سلامی از لبان بسته ات، جاری شود با مهر

دعایت می کنم، یک شب تو راه خانه خود گم کنی

با دل بکوبی کوبه مهمانسرای خالق خود را

دعایت می کنم، روزی بفهمی با خدا

تنها به قدر یک رگ گردن، و حتی کمتر از آن فاصله داری

و هنگامی که ابری، آسمان را با زمین پیوند خواهد داد

مپوشانی تنت را از نوازش های بارانی

دعایت می کنم، روزی بفهمی

گرچه دوری از خدا، اما خدایت با تو نزدیک است

دعایت می کنم، روزی دلت بی کینه باشد، بی حسد

با عشق، بدانی جای او در سینه های پاک ما پیداست

شبانگاهی، تو هم با عشق با نجوا

بخوانی خالق خود را

اذان صبحگاهی، سینه ات را پر کند از نور

ببوسی سجده گاه خالق خود را

دعایت می کنم، روزی خودت را گم کنی

پیدا شوی در او

دو دست خالیت را پرکنی از حاجت و

با او بگویی:

بی تو این معنای بودن، سخت بی معناست

دعایت می کنم، روزی

نسیمی خوشه اندیشه ات را

گرد و خاک غم بروباند

کلام گرم محبوبی

تو را عاشق کند بر نور

دعایت می کنم، وقتی به دریا می رسی

با موج های آبی دریا به رقص آیی

و از جنگل، تو درس سبزی و رویش بیاموزی

بسان قاصدک ها، با پیامی نور امیدی بتابانی

لباس مهربانی بر تن عریان مسکینی بپوشانی

به کام پرعطش، یک جرعه آبی بنوشانی

دعایت می کنم، روزی بفهمی

در میان هستی بی انتها باید تو می بودی

بیابی جای خود را در میان نقشه دنیا

برایت آرزو دارم

که یک شب، یک نفر با عشق در گوش تو

اسم رمز بگذشتن ز شب، دیدار فردا را به یاد آرد

دعایت می کنم، عاشق شوی روزی

بگیرد آن زبانت

دست و پایت گم شود

رخساره ات گلگون شود

آهسته زیر لب بگویی، آمدم

به هنگام سلام گرم محبوبت

و هنگامی که می پرسد ز تو، نام و نشانت را

ندانی کیستی

معشوق عاشق؟

عاشق معشوق؟

آری، بگویی هیچ کس

دعایت می کنم، روزی بفهمی ای مسافر، رفتنی هستی

ببندی کوله بارت را

تو را در لحظه های روشن با او

دعایت می کنم ای مهربان همراه

تو هم ای خوب من

گاهی دعایم کن

در دشتی سبز و گسترده و دور از دسترس مردمان، گله ای از اسبان به خوشی و خرمی روزگار میگذراندند. سالی از سالها زمین خوشید و گیاه و سبزه ای نرست. اسبان گرسنه و تشنه هر گوشه چیزی برای خوردن و نوشیدن می جستند اما هیچ نمی یافتند.
ابر سیاه غلیظی آسمان را تیره کرده بود ولی هیچ نمی بارید. اسبها گرسنه و لب تشنه می اندیشیدند که چه کنند. اسبی گفت : به شهر برویم که آنجا آب و خوراک فراوان باشد. همه اندیشناک و خاموش شدند. پس از سکوتی طولانی و غمبار اسب دیگری گفت :
در شهر آب و غذا به رایگان ندهند و بهایش جز آزادی نباشد. اسبها عاشق آزادی بودند. به ناگاه اسبها با شیهه و فریادی بلند سم به زمین کوفتند و گفتند : ما موطن خود ترک نکنیم و از پی آب و علف تن به اسارت ندهیم.
زمین بلرزید و ابر سیاه بی باران غریو اسبان شنید و در غم و عشق آنان چهل روز و چهل شب سخت بارید. زمین مرده، زنده شد و گیاه و سبزه رویاند و اسبان دگر بار در سرزمین خود شاد و خرم و آزاد بودند.

کم کم تفاوت ظريف ميان نگهداشتن يک دست و زنجير کردن يک روح را ياد خواهي گرفت
اينکه عشق تکيه کردن نيست
و رفاقت، اطمينان خاطر و
ياد ميگيري که بوسه ها قرارداد نيستند
و هديه ها، عهد و پيمان معني نميدهند.
و شکستهايت را خواهي پذيرفت
سرت را بالا خواهي گرفت
با چشمهاي باز با ظرافتي زنانه و نه اندوهي کودکانه
و ياد ميگيري که همه ي راههايت را هم امروز بسازي
که خاک فردا براي خيال ها مطمئن نيست
و آينده امکاني براي سقوط به ميانه ي نزاع در خود دارد
کم کم ياد ميگيري که حتي نور خورشيد ميسوزاند اگر زياد آفتاب بگيري
. بعد باغ خود را ميکاري و روحت را زينت ميدهي
به جاي اينکه منتظر کسي باشي تا برايت گل بياورد
. و ياد ميگيري که ميتواني تحمل کني
که محکم هستي... که خيلي مبارزي. و ميآموزي و ميآموزي...
با هر خداحافظي ياد ميگيري.


خورخه لوييس بورخس

این چه سیل است این چه رملت این چه طوفان است و دود / این چه قهر است این چه دهر است اهل گیتی را چه سود
سینه ها از کینه ها بین گشته بی نور حضور / کلبه ی دلها ز غل ها مانده بی شمع شهود
عالمی بینم خراب و مردم غافل درو / در پی دنیا زبانِ آخرت را دیده سود
آتش فتنه، هزاران شهر دل را سوخته / ربع مسکون را گرفته دود انکار جحود
نه بکاء ژاله را بر درگه حضرت قبول / نه دعا و ناله را بر سوی علیین صعود
نه نیازی در نماز و نی پیامی در قیام / نی خضوعی در رکوع و نی شهودی در سجود
زاهدان از کوس قدس درع شرع احمدی / دانه ی معنی نجسته جز مگر گفت و شنود
مفتیان را یوسف جان مانده اندر چاهِ جاه / هر یکی خود را عزیزی دیده در مصر وجود
عابدان نفس پرور ظاهرند و خودپرست / کیست کو از دود غفلت، باطن خود را زدود؟
قاضیان، میلِ تمامی کرده سوی سیل و میل / بهرِ رشوت کرده ضایع، وضعِ احکام حدود
حاکمان خود بر رعایا همچو گرگی در رمه / گوئیا هرگز در ایشان رأفت و رحمت نبود
منعمان را بر درِ دل، قفل کلی استوار / نی زبان از لغو بسته نی گشاده دستِ جود
زاهدان را روز، روز ِ حیله ی دریوزه است / شب برای صید دلها دام ایشان آن سجود
حافظان را بنگری حق ناشناس و ناسپاس / در عطاهای الهی بس کفورند و کنود
صوفیان از سیر خوردن روی دل کرده سیاه / بهرِ دنیا سرخ چشم و طیلسان کرده کبود
پیر انصاری تو رو، صفرا مکن آهسته باش / چون زیان کردند مردم در پی دنیا سود



خواجه عبدالله انصاری


ربع مسکون: قدما از چهار قسمت عالم یکی را محل سکونت دانشته و بقیه را دریا و اقیانوس؛ دنیای مسکون
جحود: منکران، انکار کننده گان
بکاء: ناله و زاری
مفتی: فتوا دهنده، فقیه
کنود: ناسپاس
طیلسان: tay-lasan ردا که بر دوش اندازند

سلام

من آن عاشق ترین پروانه هستم
که عهدی بر سر جان با تو بستم
تو آن شمع خرامان سوز هستی
که چون آتش به جان من نشستی
چه خوش آن سوزشی کز یار باشد
بنازم آتشی کز دوست افتد
خوشا شب زنده داری های بسیار
که در فرقت به جان هیزم بریزد
ندارم هیچ باک از آتش عشق
که این آتش ز مرهم خوشتر آید

بار الها...
تخم عشق را در دل جانان بکار
عاشقان را با خودت مأنوس ساز
درد دوری از دل دلدادگان بیرون بساز
عشق را سامان بده...
عشق را از نو بساز...