دعایت می کنم با این نگاه خسته، گاهی مهربان باشی

به لبخندی تبسم را به لب های عزیزی هدیه فرمایی

بیابی کهکشانی را درون آسمان تیره شب ها

بخوانی نغمه ای با مهر

دعایت می کنم، در آسمان سینه ات

خورشید مهری رخ بتاباند

دعایت می کنم، روزی زلال قطره اشکی

بیاید راه چشمت را

سلامی از لبان بسته ات، جاری شود با مهر

دعایت می کنم، یک شب تو راه خانه خود گم کنی

با دل بکوبی کوبه مهمانسرای خالق خود را

دعایت می کنم، روزی بفهمی با خدا

تنها به قدر یک رگ گردن، و حتی کمتر از آن فاصله داری

و هنگامی که ابری، آسمان را با زمین پیوند خواهد داد

مپوشانی تنت را از نوازش های بارانی

دعایت می کنم، روزی بفهمی

گرچه دوری از خدا، اما خدایت با تو نزدیک است

دعایت می کنم، روزی دلت بی کینه باشد، بی حسد

با عشق، بدانی جای او در سینه های پاک ما پیداست

شبانگاهی، تو هم با عشق با نجوا

بخوانی خالق خود را

اذان صبحگاهی، سینه ات را پر کند از نور

ببوسی سجده گاه خالق خود را

دعایت می کنم، روزی خودت را گم کنی

پیدا شوی در او

دو دست خالیت را پرکنی از حاجت و

با او بگویی:

بی تو این معنای بودن، سخت بی معناست

دعایت می کنم، روزی

نسیمی خوشه اندیشه ات را

گرد و خاک غم بروباند

کلام گرم محبوبی

تو را عاشق کند بر نور

دعایت می کنم، وقتی به دریا می رسی

با موج های آبی دریا به رقص آیی

و از جنگل، تو درس سبزی و رویش بیاموزی

بسان قاصدک ها، با پیامی نور امیدی بتابانی

لباس مهربانی بر تن عریان مسکینی بپوشانی

به کام پرعطش، یک جرعه آبی بنوشانی

دعایت می کنم، روزی بفهمی

در میان هستی بی انتها باید تو می بودی

بیابی جای خود را در میان نقشه دنیا

برایت آرزو دارم

که یک شب، یک نفر با عشق در گوش تو

اسم رمز بگذشتن ز شب، دیدار فردا را به یاد آرد

دعایت می کنم، عاشق شوی روزی

بگیرد آن زبانت

دست و پایت گم شود

رخساره ات گلگون شود

آهسته زیر لب بگویی، آمدم

به هنگام سلام گرم محبوبت

و هنگامی که می پرسد ز تو، نام و نشانت را

ندانی کیستی

معشوق عاشق؟

عاشق معشوق؟

آری، بگویی هیچ کس

دعایت می کنم، روزی بفهمی ای مسافر، رفتنی هستی

ببندی کوله بارت را

تو را در لحظه های روشن با او

دعایت می کنم ای مهربان همراه

تو هم ای خوب من

گاهی دعایم کن

روزي مردي خواب عجيبي ديد . ديد که پيش فرشته هاست و به کارهاي انها نگاه ميکند.
هنگام ورود ،دسته بزرگي از فرشتگان را ديد که سخت مشغول کارند و تندتند نامه هاي را که توسط پيکها از زمين ميرسند،
باز ميکنندو داخل جعبه ميگذارند .
مرد از فرشته پرسيد :
شما چه کارميکنيد ؟ فرشته در حالي که داشت نامه اي را باز مي کرد ،گفت:
اين جا بخش دريافت است و ما دعاها و درخواست هاي مردم از خداوند را تحويل ميگيريم.
مرد کمي جلوتر رفت .
باز تعدادي از فرشتگان را ديد که کاغذهايي را داخل پاکت ميگذارند و انها را توسط پيک هايي به زمين ميفرستند.
مرد پرسيد: شماها چه کار ميکنيد؟
يکي از فرشتگان با عجله گفت: اين جا بخش ارسال است ،
ما الطاف و رحمت هاي خداوندرا براي بندگان به زمين ميفرستيم.

مرد کمي جلوتر رفت و يکفرشته را ديد که بيکار نشسته است .
مرد با تعجب پرسيد : شما چرا بيکاريد؟
فرشته جواب داد: اينجا بخش تصديق جواب است .
مردمي که دعاهايشان مستجاب شده ، بايد جواب بفرستند ولي فقط عده بسيار کمي جواب ميدهند.
مرد از فرشته پرسيد : مردم چگونه ميتوانند جواب بفرستند؟
فرشته پاسخ داد:بسيار ساده ، فقط کافيست بگويند : خدايا شکر

فقط همین ... !

نوشته از ؟

لایک

✔ سلام برشما ::: -( ویدای عزیز )-

کسی که این را نوشته بود ... رسیده بود !

منم تولدت رو تبریک میگم پروین جون

صبح بی‌تو رنگ بعد از ظهر یک آدینه دارد
بی‌‌تو حتی مهربانی حالتی از کینه دارد

بی‌تو می‌گویند تعطیل است کار عشقبازی
عشق اما کی خبر از شنبه و آدینه دارد!

جغد بر ویرانه می‌خواند به انکار تو اما
خاک این ویرانه‌ها بویی از آن گنجینه دارد

خواستم از رنجشِ دوری، بگویم یادم آمد
عشق با آزار، خویشاوندیِ دیرینه دارد

روی آنم نیست تا در آرزو دستی برآرم
ای خوش آن دستی که رنگ آبرو از پینه دارد

در هوای عاشقان پر می‌کشد با بیقراری
آن کبوتر چاهی زخمی که او در سینه دارد

ناگهان قفل بزرگ تیرگی را می‌گشاید
آنکه در دستش کلید شهر پر آیینه دارد

آن که می گوید دوستت می دارم
خنیاگر غمگینی ست
که آوازش را از دست داده است.

ای کاش «عشق» را
زبان سخن بود.

هزار کاکلی شاد در چشمان توست
هزار قناری خاموش در گلوی من.

ای کاش عشق را
زبان سخن بود.

آن که می گوید دوستت می دارم
دل اندوهگین شبی است
که مهتابش را می جوید.

ای کاش عشق را
زبان سخن بود.

هزار آفتاب خندان در خرام توست
هزار ستاره ی گریان در تمنای من.

عشق را
ای کاش زبان سخن بود…

گفتمش: شیرین‌ترین آواز چیست‌؟

چشم غمگینش به رویم خیره ماند.... قطره قطره اشكش از مژگان چكید

لرزه افتادش به گیسوی بلند

زیر لب غمناك خواند: ناله‌ی زنجیرها بر دست من!

.......

گفتمش: آن‌گه كه از هم بگسلند؟

خنده‌ی تلخی به لب آورد و گفت:

آرزویی دلكش است اما دریغ... بخت شورم ره برین امید بست

و آن طلایی زورق خورشید را ...صخره‌های ساحل مغرب شكست

من به خود لرزیدم از دردی كه تلخ ...در دل من با دل او می‌گریست

........

گفتمش: بنگر در این دریای كور ....چشم هر اختر چراغ زورقی‌ست...

سر به سوی آسمان برداشت گفت:

چشم هر اختر چراغ زورقی‌ست ....لیكن این شب نیز دریا‌یی‌ست ژرف

ای دریغا شبروان‌!‌ كز نیمه راه ....می‌كشد افسون شب در خواب‌شان

.......

گفتمش:فانوس ماه می‌دهد از چشم بیداری نشان...

گفت: اما در شبی این‌گونه گنگ ...هیچ آوایی نمی‌آید به گوش
......

گفتمش: اما دل من می‌تپد ...گوش كن اینك صدای پای دوست!

گفت: ای افسوس در این دام مرگ ...باز صید تازه‌ای را می‌برند

این صدای پای اوست
....

گریه‌ای افتاد در من ...بی‌امان در میان اشك‌ها پرسیدمش:

خوش‌ترین لبخند چیست‌؟

شعله‌ای در چشم تاریكش شكفت... جوش خون در گونه‌اش آتش فشاند

گفت: لبخندی كه عشق سربلند...وقت مردن بر لب مردان نشاند

من ز جا برخاستم بوسیدمش...

سلام دوست