دعایت می کنم با این نگاه خسته، گاهی مهربان باشی

به لبخندی تبسم را به لب های عزیزی هدیه فرمایی

بیابی کهکشانی را درون آسمان تیره شب ها

بخوانی نغمه ای با مهر

دعایت می کنم، در آسمان سینه ات

خورشید مهری رخ بتاباند

دعایت می کنم، روزی زلال قطره اشکی

بیاید راه چشمت را

سلامی از لبان بسته ات، جاری شود با مهر

دعایت می کنم، یک شب تو راه خانه خود گم کنی

با دل بکوبی کوبه مهمانسرای خالق خود را

دعایت می کنم، روزی بفهمی با خدا

تنها به قدر یک رگ گردن، و حتی کمتر از آن فاصله داری

و هنگامی که ابری، آسمان را با زمین پیوند خواهد داد

مپوشانی تنت را از نوازش های بارانی

دعایت می کنم، روزی بفهمی

گرچه دوری از خدا، اما خدایت با تو نزدیک است

دعایت می کنم، روزی دلت بی کینه باشد، بی حسد

با عشق، بدانی جای او در سینه های پاک ما پیداست

شبانگاهی، تو هم با عشق با نجوا

بخوانی خالق خود را

اذان صبحگاهی، سینه ات را پر کند از نور

ببوسی سجده گاه خالق خود را

دعایت می کنم، روزی خودت را گم کنی

پیدا شوی در او

دو دست خالیت را پرکنی از حاجت و

با او بگویی:

بی تو این معنای بودن، سخت بی معناست

دعایت می کنم، روزی

نسیمی خوشه اندیشه ات را

گرد و خاک غم بروباند

کلام گرم محبوبی

تو را عاشق کند بر نور

دعایت می کنم، وقتی به دریا می رسی

با موج های آبی دریا به رقص آیی

و از جنگل، تو درس سبزی و رویش بیاموزی

بسان قاصدک ها، با پیامی نور امیدی بتابانی

لباس مهربانی بر تن عریان مسکینی بپوشانی

به کام پرعطش، یک جرعه آبی بنوشانی

دعایت می کنم، روزی بفهمی

در میان هستی بی انتها باید تو می بودی

بیابی جای خود را در میان نقشه دنیا

برایت آرزو دارم

که یک شب، یک نفر با عشق در گوش تو

اسم رمز بگذشتن ز شب، دیدار فردا را به یاد آرد

دعایت می کنم، عاشق شوی روزی

بگیرد آن زبانت

دست و پایت گم شود

رخساره ات گلگون شود

آهسته زیر لب بگویی، آمدم

به هنگام سلام گرم محبوبت

و هنگامی که می پرسد ز تو، نام و نشانت را

ندانی کیستی

معشوق عاشق؟

عاشق معشوق؟

آری، بگویی هیچ کس

دعایت می کنم، روزی بفهمی ای مسافر، رفتنی هستی

ببندی کوله بارت را

تو را در لحظه های روشن با او

دعایت می کنم ای مهربان همراه

تو هم ای خوب من

گاهی دعایم کن

اولا" کم گوی با مردم دروغ
زانکه گردی از دروغت بی فروغ

هر که استیزه کند با مِهتران
آب روی خود بریزد بی گمان

پیش مردم هر کرا نبود ادب
گر بریزد آب رو نبود عجب

از سبکساران مباش ای نیک خوی
کز سبکساری بریزد آب روی

ای پسر با مهتران کمتر ستیز
وز حماقت آب روی خود مریز

گر بعالم آب روئی بایدت
دایما خُلق نکو می‌بایدت

هر که آهنگ سبکساری کند
از وی آب روی بیزاری کند

جز حدیث راست با مردم مگوی
تا نگردد آب رویت آب جوی

از خلاف و از خیانت باش دور
تا بود پیوسته در روی تو نور

گر همی خواهی که گویندت نکو
ای برادر هیچ کس را بد مگو

تا نباشی در جهان اندوه گین
از حسد در روزگار کس مبین

چرا؟

مزرع سبز فلک دیدم و داس مه نو
یادم از کِشتۀ خویش آمد و هنگام درو

گفتم ای بخت بخفتیدی و خورشید دمید
گفت با این همه از سابقه نومید مشو

سلام

یک نقطه بیش فرق «رحیم و رجیم» نیست
از نقطه ای بترس که «شیطانی ات» کنند!

بعد تو قول و غزل هاست جهان را اما
غزل توست که در قولی از آن ما نیست

علی کسمایی پدر دوبله ایران عصر امروز در سن 97 سالگی به علت کهولت سن و بیماری در منزلش درگذشت.
علی کسمایی پیشکسوت عرصه دوبلاژ متولد ۱۲۹۴ تهران، فارغ التحصیل حقوق و علوم سیاسی از دانشگاه تهران بود . روحش شاد !