من فراموش شدم در اعصار...

باخته زیبایی بود!



یادگرفتم به"دل" دل نبندم!



یادگرفتم ازروی "دل" حکم نکنم!



دل را باید"بر" زد وجایش سنگ ریخت



که با "خشت" "تکبری" نکند!

سر سجاده احساس نمازم جاری است

اعتقادم عشق است...

اشکها از ته مجرای قنوتم جاری است

یک نفس تا به سجودم باقی است.

یک قدم مانده به آغاز حضور...

یک قدم تا ته این کوچه خیس

یک قدم مانده به این حس غریب

یک قدم مانده به جایی که خدایم جاری است.

چکاوک نپرد

نسترن قهر کند

شاخه ها لخت شوند

سارها کوچ کنند.

تمامِ کسانی
که راحت فراموش می‌کنند،
همه‌چیز را با چشمِ بسته تماشا کرده‌اند!

دستهایم را در باغچه می کارم سبز خواهم شد می دانم می دانم می دانم و پرستو ها در گودی انگشتان جوهریم تخم خواهند گذاشت

از هیاهوی پر تپش قلبم صدایی آمد

که می گفت: معنای باران عشق است .. عشق