اکنون که مرگ ساعت خود را کوک می کند

و نام تو را می پرسد

بیا در گوش ات بگویم

همین زندگی نیز زیبا بود .

انگار همیشه کنارم بودی

انگار انگشتانم نرمی دستانت را از برند

انگار تنم با آغوش گرمت مانوس است

انگار چشمانم راه طلایی نفس هایت را بارها پیموده است

هم لحظه ای ...

دلم برایت تنگ شده

زندگی به فاصله ی نفسی مرگ را به سخره می گیرد


و لبخند به اندازه ی لبانم اندوه را

و من ناشیانه انگشتانم را بر پوست لحظات می کشم

و او با سخاوت حلاوتش را نثارم می کند

نفس هایم موسیقی حیات را بر تنم می نوازد

چقدر خودخواه بودی پدر

و من به دنیا آمدم.

شاهنامه نمی گویم

تمام این غم ها را با دست های خودم دوشیده ام

از لابه لای دندان هایی بپرس

که حالا دشت های دیگری را می چرد.

همان که سبزی دشت های من

یک روز چشم هایش را خیره می کرد

شاید.....

شاید مرده ام....نمی دانم.....

حال من خوب ست
و شب ها پر است از
ترانه هایی غمگین

زیر چشمان خداوند،

در صحنه ای، زیر نوری ابدی،

خانه ای خواهیم ساخت

در سرزمینی

به وسعت دلتنگی.

چراااااااا

نوشتم حرف دل تا تو بخوانی،که چون دورم ز تو دردم بدانی،به غیر از تو کسی را من ندارم،تو را تا بی نهایت دوست دارم