اکنون که مرگ ساعت خود را کوک می کند

و نام تو را می پرسد

بیا در گوش ات بگویم

همین زندگی نیز زیبا بود .

من یخ !!!
تو آتش !!!
بهانه نگیر
با من باش ....
یا آرامت میکنم
یا میمیرم !!

آهسته مي نشينم
زل مي زنم به خيابان خاطره

برای او که امروز همدرد من است

( چشمهایت را یک شب باز کن تا من میخانه را در آن ببینم )


( دنیا را ترک کرده ، پیمانه را پر کنم )

شب سردی ست و من اینجا تنها با واژه ها میرقصم ...تا در تب تو بسوزم....

آب و جارو می کنم اََیوان را


و صندلی خالی مادربزگ


هنوز حجم گرمش را تاب می خورد


شمعدانی ها هنوز بی خبرند...

امان فرياد فرياد فرياد همسايه ها فرياد

می نوشم ای دوست ، دردهایم فراوان است

اگر من نقاش باشم دنیا را زندان خواهم کشید،مرگ – جدایی و حسرت را پشیمان خواهم کشید اگر من صیاد باشم به خاطر آتش عشق زیبایی همچون تو قلبم رو پاره کرده و عشقت رو به رنگ هجران خواهم کشید

اگه تو گریه کنی بدون من باورکن منم بدون تو خنده نمیکنم،بیا باهم بخندیم غمو رها کنیم،و نه من بدون تو و نه تو بدون من).