اکنون که مرگ ساعت خود را کوک می کند

و نام تو را می پرسد

بیا در گوش ات بگویم

همین زندگی نیز زیبا بود .

بالشتِ آفتاب،چقدر خیس است..!

مگر آفتاب هم،عاشق می شود..؟؟

ساحل قدمهایت را تمنا می کند

من نشستم و کنارم پیچک تنهایی


می روم به،سرزمینِ زیبای افکارم باز

به شهری می روم ،این بار

که در آن قاصدک ها پیِ سکوت می گردند..!

و تنها ،ماهیانند که فریاد می زنند.

و بعد با فکرم همراه می شوم..

هنوز هم به دنبال موجهایِ غمگینِ صلح می گردد.

می ایستم..

به عقب خیره می شوم..

دلواپسی ها هنوز می آیند.

آدم ها تنها كه نباشند مي روند...

تنها كه شدند بر ميگردند!

نمی دونم حواسم کجاست ...؟؟؟

نامه ای برایت می نویسم

هوا

بارانی می شود

حسرت

چیزی نیست که به دلم مانده باشد

حسرت

چیزی ست که من ِ گذشته گریز را

به گذشته زنجیر می کند...

سفرای دنیا را احضار کنید

ما دیگر نفت نمی فروشیم!

سرک بکشد

به آن نمی دانم کجا که تویی!

بی من!!!

دفن شده

جایی میان اشعار ناگفته

از چشمهایت

که می دانم از دلهره های آسمان حکایت دارند

عیبی ندارد اگر بغضت هایت خیس از پیراهنم بگذرند

گریه کن!

گریه کن می دانم روزی آن قدر بزرگ می شوی

که تمام بادهای وحشی غرب در برابرت زانو می زنند،

- مانند تمام اشعار هرگز نخوانده ام -

و خدایی که در چند قدمی احساسمان

با چشمهای قرمز شده برایت سیب خواهد چید.

بغض هایت را بتکان

من با لکنت واژه

د

و

س

ت

ت

د

ا

ر

م

به خاکسپاری اندوه هایت آمده ام.

اما تو «عشق» را دست کم نگیر

که من تمامیت خود را به کار گرفته ام.

می بینی

حقیقت دارد
تو را دوست دارم
در باران ، در دریا
به دنبال تو میگردم