اکنون که مرگ ساعت خود را کوک می کند

و نام تو را می پرسد

بیا در گوش ات بگویم

همین زندگی نیز زیبا بود .

پک می زنم وجودم را

شاید زودتر تمام شوم!

فخر می فروشد ثانیه شمار به تنبلی ام

احمق خبر ندارد دونده گی اش تکرار است!

نبش قبر می کنم کودکی دفن شده ام را

شور می خواهم

جایی امید شاید.....

چیه؟؟؟ چته؟؟؟ نکنه آشخ شدی هااااااااا

کاش می شد ترا تپش گونه از میان تپش قلبی بیرون کشید

سرت را بلند کن، بگذار آسمان شهر آفتابی شود!

نگاهم کن


بگذار مثل تمام گل های یخ

زمستان روزهایم پرعطر شود!

نامت را به تن می کنم

و آسوده می خوابم ... آسوده!!