اکنون که مرگ ساعت خود را کوک می کند

و نام تو را می پرسد

بیا در گوش ات بگویم

همین زندگی نیز زیبا بود .

من غروب که می شود

آتش به خرمن احساس می کشم

ستاره از درخشش چشمان من سر افکنده است

ماه حرفی برای گفتن ندارد

خورشید در آنسوی زمین

نورش را از من به ارث می برد

مرا از خویش مران

افسار من اگر از دست رها گردد

خالق گونه ای دگر از هر آنچه نبوده خواهم بود

من گر بروم از این کویر خشک و بی آب و علف

آسمان را بارور خواهم کرد

ابرها را به غرشی دیرینه فرا خواهم خواند

و خدا را به آیه ای دگر اجبار خواهم ساخت

هم عاشق شده ای، هم باور نمی کنم
دوست داشتن و اعتماد، دو روی سکه اند..
می خواهم قمار کنم:
شیر یا خط

کاش یک کبوتر بودم

باید این هنگامه را ترسید.

تو بی خبری

از انقباض خیس چشم های کلبه ی آن شب،

به تماشای تنهایی من

تو بی خبری

از عمق خواب پلک پرانم

در دل قحطی آرامش شب!

از روزی که به مهمانی سکوت رفتی


پاییز با همه تنهایی اش بر سرم فرود آمد

چند روزیست حس می کنم هوا سرد است

قلبم درون سینه یخ بسته

چند روزیست چراغ اتاق هم سوخته

نوری که از پنجره بالای در به درون اتاق می تابد

از سایه ها چهره مبهمی روی دیوار می سازد

و من از روزی که به مهمانی سکوت رفتی

کارم خیره شدن در این چهره مبهم روی دیوار است

من و این سایه ، این شب ها

با نگاه درد دل کردیم

گرچه پر بودیم هر دو از شکایت ها

با سکوتی کشنده خو کردیم

گفتم کبوتر بوسه ... گفتی پَر



گفتم گنجشک آن همه آسودگی ... گفتی پَر



گفتم پروانه ی پرسه های شبانه ... گفتی پَر



گفتم التماس علاقه ، بیتابی ترانه ، بیداری بی حساب ...



نگاهم کردی !



نه انگشتی از زمین زندگی ام بلند شد نه واژه پَر از بام لبان تو پر کشید.



سکوت کردی که چشمه ی شبنم از شنزار سادگی من بجوشد !