اکنون که مرگ ساعت خود را کوک می کند

و نام تو را می پرسد

بیا در گوش ات بگویم

همین زندگی نیز زیبا بود .

مادربزرگ‌م
به پای پدربزرگ پیر شد
من
به دست ِمردم

دیگر از من تا خاک شدن راهی نیست

از سر این بام

این صحرا

این دریا

پر خواهم زد

خواهم مرد

غم تو این غم شیرین را

با خود خواهم برد

شاید خاک بتواند غرور از دست رفته ام را بر رگ بی روح و خشکیده ی استخوانهایم پیوند زند

شاید ...

مجنون چشمان توام میرم(بمیرم)اگر من
جزتو در چشمان خود دگر کس بینم

در این دلتنگی ها زورم به تنها چیزی که می رسد
این بغض لعنتی است...

ناگهان تو را در آب می بینم

شیرجه می زنم به دل دریا

-

یا خیالت در آسمان

یا توهمت در دریا

من فقط

خواب بچه ماهی ها را آشفتم

همین!