به امید روزای بهتر از امروز، امیدوارم که هیچ وقت طعم شیرین لبخند رو فراموش نکنی.

هیچ چیز برایم درد آورتر از این نیست که این همه دور شده ام ...

از خودم ... از تو ... از خنده های مشترکمان ...!

و روز های خوب ...

تمام زندگی ام شده پر از هیچ ...

پر از یک تنهایِ ممتد ...

پر از شب های بی تو ...

سیاهی و بغض اش را بی خیال شو ... همین نبودنت ...

آخ ... که همین نبودنت سوئه چشمانم را کم کرده ...

همین نبودنت کم حرف تر از پیشم کرده ...

دروغ های من برای این همه لب خند ی که بی تو یتیم شده اند ,مادر نمی شوند ...

برگرد ... بمان ... نرو ...

ال ناز

من یک عمر است که یک وجب از سر خودم گذشته ام ...
از سر تمام رویا های بیست سالگی ...
از سر تمام آرزو های محال ...

دل تنگم ...

دل تنگه دخترکی که با مو های بلندش تمام قد برادرش را باور داشت ...
و هر شب از او برای خودش رابین هود می ساخت
وقتی لابه لای هزار فکر و خیال ترسناک کودکانه اش گم می شد ...

دخترکی که امید اول و آخرش دستان پدرش بود ...
و پایان تمام دل تنگی هایش ,نگاه بی منت مادرش ...

دخترکی که ... / بیست سالگی برایش رویا بود ...

ال ناز

خب خوابم نمی اومد

حالا هی میخایی من از فلسفه واست بگما / خو اصن نرو

ممنون امیر رضا جان...لطف کردی...

بسی سرد است حوا

(پس دیگه به من درس نده )