عمرت پر از شادی ُ نشاط
همیشه پیروز و پاینده باش :ط :*

سلام پسرک چطوری؟

دلم واسه پرواز کردن لک زده

میخوام بشینم پشت لک لک های لنگ دراز

هوای بودنت ُ بخورم

شدم مث اون آدمایی که چپوندشن توی قفس

دلم میخواد دیوار ها رو کنار بزنم

مث مو های سرت

برسم به میونه لبات

آروم چشام ُ ببندم

آخ چه بده

نبودنت ُ لمس کردن

بیخیال بوسیدنت میشم

خوابم میبره

رسم شبگردی رو میزارم کنار

میشم یه خوابگرد

کل زمین و زمان ُ میگیرم تو دستم

روی ابر ها راه میرم

میدوم

میدوی

نمی دونم چرا وقتی به یه قدمیت می رسم تکه های ابر تموم میشه

با کله میخورم زمین ُ

نه سیر نشدم

درست شکمم پُره

ولی من تشنه تو ام

مث اونی که توی کویر داره بلندی ها رو نگاه میکنه

و زمین ُ میکَنه ِ

این زمین بی تو معنی نداره

مهربونم کمی زمینی شو

میدونم جای تو توی هفت آسمون

میدونم بالشت ابر های مهربون ُ

لحافت نوازش خداست

میدونم زمین در خورت نیست

ولی به خاطر من

ببین

دیگه نا ندارم بلند شم

مهربونم آغوشت ُ میخوام

...

اهوم

تنهایی هایمان

دل آزار نیست .

دل آزار ،

تمام حس غربتی بود

که ریز به ریز صادقانه نوشتیم .



ح . ق یـ ـک آدمـ ـ

بی خوابی من از

تشویش خیابان ها نیست .

بی خوابی من از

سر و صدای هم آغوشی هایت است.

کمی آرام تر نفس بزن

تمام هوای بودنت که هیچ

هوای بودنم ، هم برای توست.

آرام نفس بزن

میخواهم گوری آشنا
گم شوم .



ح . ق یـ ـک آدمـ ـ

غروب ِ جمعه باشد
و فصل های نبودنت
من بنشینم لب حوض ِ خانه پدری
و بریزم چرک چرک آه های خسته ِ ام را
غروب جمعه باشد
و دختران روی قلیان های قاجاری .
من و دختران
بنشینم
در یک محفل آسمانی
به دنبال بی ستارگی هایمان بگردیم
غروب جمعه باشد
و روشنی های دالان آن متروکه ای که
درختانش سر مست گشته عطر تنت بودنت
غروب جمعه باشد
و . . .


ح . ق یـ ـک آدمـ ـ

روز هایی هستند در تقویم که پیش می آیند

آنقدر که میچسبند به پیشانیت

تو میشوی یک نامه سر به مهر

می نشینی و مینویسی

این روز ها که مینویسی فرقی نمیکند از کدام سوی ها باشد

مهم این است حرف هایت را از ناگفتگی برون میکشی


ح . ق یـ ـک آدمـ ـ

یه دیوونه ِ عاقل می تونه یه شَهرُ به آتیش بِکشه !

#حمیت آواتارت کو ؟

وقتی دست به قلم می شوم

خلوت های ز کینه جبر

گوارا می شود

اجبار های سیاه در خفای

بامداد های سپید

هم صدای مردمکان بی صدا

در پس اعصابی که درد می کند

می زیستد

از شرارت

از خیال نفرین

تنها

آزادانه

در این حجله پر هجا

در پشت بیهوده های روزمره

در بی تفاوتی های خندان یا گریان

در شبرنگ تیره

در گندمزار تنت

در الماس شمایل بی قناست

نافی از شهوت

به ذهنی سوخته

با افکاری پینه بسته

پیوند می دهم

و من در خواب پر خاشگر خود

که جهان مایوس را

هم دست ماه ی

که ز حسادت های کودکانه

ز عشوه های خورشید بی فروغ

در دل سیاهی رخنه کرده ،

متهم میبینم

هولناک

می نویسم برای تو

و می گذرم . . .





پ.ن : با احترام به شاملو به پاس ِ کمکی از دیار ِ واژه هایش برای عنوان ِ این نوشته

--------------

@بی‌تـا این چجوره /داغ ِ داغ ِ واسه امروز ِ

خوب گفتن نمیگم

پیچیدگی ش ُ !