این امکان ممکن نیست که در

عمق واژه ها

زیر افسون خنده های بی بها

هم آواز ِ استعاره های بی بضاعت

چرکابه ای که از تن بی قلبم بیرون می ریزد را

بر این برگه های بی سر نقش نبندم

ذهنم تیر می کِشد

آرام آرام

فکرم ، در دیوار هایی که دقایق را در خود محبوس کرده

آرام میگیرد

و من در یک اشتراک ِ تک نفره

منتظر ِ نبودنت می شوم

زیر ِ شُر شُر خُرناسه های این قلم

که جایی دور

نخواهم دواند

در همین اطاق

رو به روی ِ آیینه

به دور از میلاد داشتنت

سرکی به دور از خشانت خواهم کشید

زیرا که قدم های کشیده ات

فاصله ها را خلق کرد

و غوغا را بر بی راهه ها کشید . . . !

مرد درون ـَم میان ِ تمام ِ گسیختگی هایش دفن شده است

وقتی مرا به دور از جنسیتم نمی بینید

وقتی چشمان ِ خیس را ، عصیانی بر ناکرده هایم تلقی میکنید

وقتی رویا مرا در دنیای ِ فانتزی نمی گنجانید

وقتی مرا . . .

یه فنجان غرور ِ داغ در بعد ِ بی احساسی هایم میخواهم

مرا مرد فریاد نکنید



پ.ن : تقدیم به جنس ِ خسته ی ِ من که تمامیتش را بد نام خواندند . . . !

روزت مبارک خسته ی ِ من !

هنوز جایی برای درد

و حنجره ای برای بی هجایی هایم

در گرگ و میش چشمانت نهفته

و از تو فقط

عکسی با سرمه ای از غم

در گوشه اطاقی که دریچه تجربه من بود

جای مانده است

حسرتی خاموش

که اکنون به شعری سرکش تبدیل گشته

فسقی جاوید

که در انزوا مرا به سوگت نشانده است

و من ، هم آواز با صدای این دیوار های آواره

فریاد می زنم

فریادی که از نیاز ارضا نشده بر می خیزد

نیازی که از بی قفسی

چشم انتظار نگاه های بی کلامت می گردد

و دروازه های شکسته

پشت مردمکانت

ایمن می شود

نوار زخم را بر این واژه های دست و پا گیر می بندم

جنون را سرکوب می کنم

و همچون کولیان

بر غریب دیرینه

چشم می بندم

در یغما

دهانم پُر از حرف است

و دستانم پَر کشیده از تو

واژه ها دوران می کنند

کاغذ ها به امید کودتای سایه ها

جنبش می کنند

حرف ها کش پیدا می کنند

عقده ها خالی می شوند

شره فحش از چشمان ِ سرخ ، سر ریز می شود

و من می فهممت

میان ِ بغض ِ حرف هایم

برای نبودن هایت ، بودن هایت را می شمارم

و کودک ِ بی احساسم

میان ِ خاطرات

پا به پایم دم می کند

و من در میان ِ طاقتی طاق

در قفسی عاری از مرز

میان علف های تاب خور سرت

که لب به لب

نفسی می دهد به جنونی در من

پرواز می کنم

می خواهم نگاهت کنم

پلک های خوابیده ات را

که ترنمی است برای حس کردن ،

گمانی است برای عشق بازی

بازی که نه خیال بازی

تو چشم هایت را ببند

مژه هایت مرا بیشتر به حرف می کشاند

پیچک دیدگانت

خنده های وحشی کلاغ ها را

در زیر زُل ِ مهتاب

در خروش دشت زار طلایی

به سکون

مُجاب می کند

و من در خواب ِ رد پای درد

زیر صدای شکسته سکوت

و در التماس تلخ چشمانت

خیره گی می کنم

بی هوش

بی خرد

در ما فریادی زاده شده است

فریادی که صدای رویش سیاهی را می دهد

در دنیایی تلخ

آنفدر تلخ که

عصب را می کشیم

سیگار را کنار می گذاریم

و برای نداشته های بی پاسخمان

انتظار را می کشیم

اندوه خود را مهر و امضا می کنیم

به کنار داشته هایمان می سپاریم

دوباره شروع می کنیم

برای زاده شدن

ساختن

در این دنیای بی مرز

در دور دست ترین نقطه امکان

در مهمانی های انفرادی

در کالبد یـ ـک آدمـ ـ که هنوز یک غم سرد در رگ هایش شریان دارد

این دنیا هنوز عدالت هایی را خوابانده است

عدالت های رنگی که

هنوز نای اعتراض ندارند

و من در تمنای نا گفته های معصومانه ام اعتراض می کنم

بگذارید من در باور های نا امیدانه خود

در جستجوی زندگانی باشم که

می رقصد

می درخشد

می خواند

می خواند

می خواند

و به طعنه صدایم می کند

یـ ـک آدمـ ـ

یـ ـک آدمـ ـ

پس یادت ِ : دی

فدا مداتون اصن

ممنون که خوندی مرسی آهوی عزیز : )

سرا پا گوشم

حقایق احتیاج به هوای تازه دارند !

در خاموشی نعره ها ، سکوت حاکم می شود !