پیش از این ها فکر می کردم خدا ...»

پیش ازاینها فکرمی کردم خدا

خانه ای دارد کنارابرها
مثل قصر پادشاه قصه ها

خشتی ازالماس وخشتی ازطلا
پایه های برجش از عاج و بلور

برسرتختی نشسته با غرور
ماه برق کوچکی از تاج او

هر ستاره ، پولکی از تاج او
اطلس پیراهن او، آسمان

نقش روی دامن او،کهکشان
رعدوبرق شب،طنین خنده اش

سیل وطوفان ،نعره توفنده اش
دکمه ی پیراهن او،آفتاب

برق تیغ خنجراو ماهتاب
هیچ کس ازجای او آگاه نیست

هیچ کس رادرحضورش راه نیست
پیش از اینها خاطرم دلگیر بود

ازخدا درذهنم این تصویر بود
آن خدا بی رحم بود و خشمگین

خانه اش درآسمان،دوراززمین
بود،اما در میان ما نبود

مهربان و ساده و زیبا نبود
در دل او دوستی جایی نداشت

مهربانی هیچ معنایی نداشت

هر چه می پرسیدم، ازخود ، ازخدا

اززمین،از آسمان ،از ابرها

زود می گفتند : این کار خداست

پرس وجو ازکاراوکاری خداست
هرچه می پرسی ، جوابش آتش است

آب اگر خوردی،عذابش آتش است
تا ببندی چشم ، کورت می کند

تاشدی نزدیک ، دورت می کند

کج گشودی دست،سنگت می کند

کج نهادی پای، لنگت می کند

با همین قصه، دلم مشغول بود

خوابهایم، خواب دیو و غول بود
خواب می دیدم که غرق آتشم

در دهان اژدهای سرکشم
دردهان اژدهای خشمگین

بر سرم باران گرزآتشین
محو می شد نعره هایم، بی صدا

در طنین خنده ی خشم خدا ...

نیت من ، درنماز و در دعا

ترس بود و وحشت ازخشم خدا

هر چه می کردم ،همه از ترس بود

مثل از بر کردن یک درس بود
مثل تمرین حساب هندسه

مثل تنبیه مدیر مدرسه
تلخ ،مثل خنده ای بی حوصله

سخت،مثل حل صدها مسله
مثل تکلیف ریاضی سخت بود

مثل صرف فعل ماضی سخت بود
تا که یک شب دست دردست پدر

راه افتادم به قصد یک سفر
درمیان راه ، در یک روستا

خانه ای دیدم ، خوب و آشنا
زود پرسیدم : پدر، اینجا کجاست ؟

گفت،اینجا خانه ی خوب خداست!

@Jangal اینو شنیدی نیما ؟؟

من هیچ تغییری نکردم.خسته شدم از بس به آدما گفته بود یا من یا اون....