این منم در آینه یا تویی برابرم؟

ای ضمیر مشترک ، ای خود فراترم!

در من این غریبه کیست؟ باورم نمی شود

خوب می شناسمت ، در خودم که بنگرم

این تویی ، خود تویی ، در پسِ نقاب من

ای مسیح مهربان ، زیر نام قیصرم

ای فزونتر از زمان ، دورِ پادشاهی ام

ای فراتر از زمین ، مرزهای کشورم !

نقطه نقطه ، خط به خط ، ‌صفحه صفحه ، برگ برگ

خط رد پای توست ، سطر سطر دفترم

قوم و خویش من همه ، از قبیله ی غمند

عشق خواهر من است ، درد هم برادرم

سالها دویده ام از پی خودم ، ولی

تا به خود رسیده ام ، دیده ام که دیگرم

در به در به هر طرف ، بی نشان و بی هدف

گم شده چو کودکی ، در هوای مادرم

از هزار آینه تو به تو گذشته ام

می روم که خویش را با خودم بیاورم

با خودم چه کرده ام ؟ من چگونه گم شدم ؟

باز می رسم به خود ، از خودم که بگذرم

دیگران اگر که خوب ، یا خدا نکرده بد

خوب، من چه کرده ام؟ شاعرم که شاعرم!

راستی چه کرده ام ؟ شاعری که کار نیست

کار چیز دیگریست ، من به فکر دیگرم !

آواز عاشقانه ی مادر در گلو شکست
حق با سکوت بود، صدا در گلو شکست

دیگر دلم هوای سرودن نمی کند
تنها بهانه ی دل ما در گلو شکست

سربسته ماند بغض گره خورده در دلم
آن گریه های عقده گشا در گلو شکست

ای داد، کس به داغ دل باغ، دل نداد
ای وای، های های عزا در گلو شکست

آن روزها ی خوب که دیدیم، خواب بود
خوابم پرید و خاطره ها در گلو شکست

«بادا» مباد گشت و «مبادا»‌به باد رفت
«آیا» ز یاد رفت و «چرا» در گلو شکست

فرصت گذشت و حرف دلم ناتمام ماند
نفرین و آفرین و دعا در گلو شکست

تا آمدم که با تو خداحافظی کنم
بغضم امان نداد و خدا...در گلو شکست