بی سیم چی بودی . انروز که زخمی شده بودی پشت بی سیم به بچه ها گفتی : من پر پر شده ام و راه را گم کرده ام . بعد از قطع ارتباط تصمیم به عقب آمدن گرفتی . همانطور که عقب می آمدی ، تعدادی از بچه ها را دیدی . فرمانده گردان هم بود . خیلی اصرار کردند که تو را راضی کنند بروی به عقب . اما تو قبول نکردی و گفتی : که میخواهم بروم جلو ! رفتید جلو و آنجا محاصره شدید . شروع کردی به کندن جان پناهی برای مقاومت .
این وضع ادامه داشت تا ساعت 7 صبح روز بعد که دیگر تماست با بچه ها قطع شد و خبری از تو نیامد . گویا بعد از قطع ارتباطت با بچه ها ، ار تباطت با #آسمان را برقرار کرده بودی . « #شهید-بهروز-شفیعی »
با خورشید های همیشه . . .

امروز سالروز شهادت ابر مردی است به نام عباس دوران

تابستان۱۳۶۱صدام حسین بر برگزاری کنفرانس سران غیرمتعهدها در بغداد پافشاری و تأکید داشت و چند ماه زودتر بنزهای تشریفاتی خریداری شده را در اتوبان‌های بغداد به نمایش گذاشت؛ اما صبحگاه تیر۱۳۶۱ آخرین پرواز عباس دوران، جولان بر فراز بغداد با جنگنده دوست داشتنی‌اش E3_F4 ۶۵۷۰ و بمباران پالایشگاه الدوره بود. او با نمایشی از عزت و شجاعت، جنگنده شعله‌ورش را با خشم و کین بر قلب دشمن فرود آورد تا خواب صدام را پریشان کرده و میزبانی اجلاس سران غیرمتعهد‌ها را از او بگیرد.
این عملیات برای جمهوری اسلامی از نظر سیاسی بسیار مهم بود. اگر کنفرانس سران کشورهای غیره متعهد در بغداد برگزار می‌شد، صدام برای هشت سال ریاست آن را به عهده می‌گرفت؛ بنابراین، تنها راهی که می‌شد از برگزاری کنفرانس جلوگیری کرد، ناامن نشان دادن بغداد بود؛ آنچه که صدام به امنیت آن افتخار می‌کرد.
عباس با این حرکت شهادت طلبانه‌اش، باعث شد، این اجلاس به علت نبود امنیت در بغداد برگزار نشود. او به آسمان پر کشید؛ آن هم با روحی به گستره آسمان. وی قصد ترک سفینه آتش گرفته را نداشت و این را بارها پیش از حادثه به دوستانش گفته بود که بعثی‌ها آرزوی اسارت من را به گور خواهند برد.
و این گونه بود که عاشقانه در حالی که به کابین عقب خود دستور خروج اضطراری داده و دستگیره خروج را کشیده بود، جنگنده شعله‌ورش را به یکی از ساختمان‌های نظامی بغداد کوبید و از حجم انبوه دود و آتش برای دیدار جمال الهی به آسمان‌ها پرکشید.
صبح سی‌ام تیر ماه سال ۱۳۶۱ خلبان شهید، عباس دوران، که در تعداد پرواز جنگى در نیروى هوایى رکورد داشت و عراق براى سرش جایزه تعیین کرده بود، پس از بمباران پالایشگاه بغداد، هواپیما را که آتش گرفته بود، به هتل محل برگزارى اجلاس سران غیرمتعهدها مى‌کوبد و بدین ترتیب با شهادت خود، کارى کرد که اجلاس سران غیرمتعهدها به علت ناامنی در بغداد برگزار نشد. اما دیگر خلبان این هواپیما، منصور کاظمیان، به دست نیروهاى عراقى اسیر شد.

1 مرداد ؛ سالروز شهادت شهید داریوش رضایی نژاد . . .

به هنر ِ عکاسی علاقه ی زیادی داشتی. وقتی که چشمت به عکس برادر شهیدت می افتاد میگفتی : شبی خواب دیدم محمد رضا روی تخت بزرگی در یک جای سبزی نشسته و مدام به من میگوید : نمیدانی اینجا چقدر به من خوش میگذرد . هر موقع بخواهم با پیامبر دیدار می کنم , تو معطل چی هستی؟! اگر برادر من هستی ؛ پس توهم بیا ... ! تو هم آخر می آیی پیش ِ ما ! / چندی بعد تو همسفر ِ فرشته ها شدی تا در کنار ِ هنر عکاسی ات به هنر شهادت هم دست پیدا کنی و هر وقت دلت بخواهد با پیامبر دیدار کنی . « شهید غلام رضا نامدار »