مثل یك كودك كه كفشی نو به پایش كرده از
شور و شوق راه رفتنهای طولانی پرم

باورش سخت است اما من هنوز از حسرت
راه رفتن با تو در یك روز بارانی پرم

قبله ام از كعبه سمت یك پری چرخیده بود
توبه هم كردم ولی از نامسلمانی پرم

ارگم اما نیمه جان یك روز بعد از اتفاق
زنده ام هرچند از آوار و ویرانی پرم

شعر طغیان میكند در ذهن من اما چه سود
از غزلهایی كه می دانم نمی خوانی پرم

مهدی مهدوی

شاعر بدون شعر یعنى لال! یعنى گنگ
در چشم هاى گنگ اما حرف دل پیداست

با شعر حق انتخاب کمترى دارى
آدم که شاعر مى شود تنهاست یا تنهاست

هرکس که شعرى گفت بى تردید مجنون است
هر دخترى را دوست مى دارد بدان لیلاست

هر شاعرى مهدى ست یا مهدى ست یا مهدى ست
هر دخترى تیناست یا ساراست یا رى راست

پروانه ها دور سرش یکریز مى چرخند
از چشم آدم ها خل است از دید من شیداست

در وسعتش هر سینه داغ کوچکى دارد
دریا بدون ماهى قرمز چه بى معناست

دنیا بدون شاعر دیوانه دنیا نیست
بى شعر، دنیا آرمانشهر فلاطون هاست

من بى تو چون دنیاى بى شاعر خطرناکم
من بى تو واویلاست دنیا بى تو واویلاست

تو نیستى وآه پس این پیشگویى ها
بیخود نمیگفتند فردا آخر دنیاست

تو نیستى و پیش من فرقى نخواهد کرد
که آخر پاییز امروز است یا فرداست

یلداى آدم ها همیشه اول دى نیست
هرکس شبى بى یار بنشیند شبش یلداست


مهدي فرجي