با "اشارتِ نظر"* آرامشِ دنیای هم بودیم
نامه هامان گرچه گاهی از غمِ دوری ملالی داشت

در پناهِ گیسوانش دستمان بر گردنِ هم بود
خلوتِ ما در هجومِ برف و باران "چتر" و "شال"ی داشت

عشقِ "حافظ" بود و با "شاخ نباتش" زندگی می کرد
شعر با قندِ لب و چشم سیاهش خطّ و خالی داشت

شب که می آمد به خوابم گود می افتاد آغوشم
ماهِ من بر گونه اش وقتی که می خندید "چال"ی داشت

گوشه ای تا صبح حالِ "منزوی" را بغض می کردیم
بی هوا باران که می آمد برایم دستمالی داشت

"زندگی می گفت:باید زیست...باید زیست"*...اما آه...
آخرین آغوشمان در باد...بغضی داشت...حالی داشت...!


اصغرمعاذی

تو با آنها که می گویند فرق کاملی داری
بگو از آن من باشد اگر ،عشقی ،دلی داری

هوا سرد است می دانم زمستان باز می آید
دلم می خواست می گفتی که آن سو منزلی داری

به چشمانت نمی آید که زخمی در تنت باشد
تو هم مانند من آیا غمی یا مشکلی داری؟

معمایی ست تقدیرم که با آن سخت درگیرم
دل من غافل است آیا دل ناغافلی داری؟

دلم در پیچ وتاب تو ،میان موج وطوفانت
دلی دارم که شک دارد برایش ساحلی داری

میان دست هایت من شبی پرسیدم از تو هی
دل از من می بری تا کی ؟تو گفتی تا دلی داری