به ساعت نگاه میکنم
حدود سه نصفه شب است
چشم میبندم تا مباد که چشمانت را از یاد برده باشم
و طبق عادت کنار پنجره میروم
سوسوی چند چراغ مهربان
و سایه های کش دار شبگردان خمیده و خاکستریه گسترده بر حاشیه ها
و صدای هیجان انگیز چند سگ
و بانگ آسمانیه چند خروس
از شوق به هوا میپرم چون کودکی ام
و خوشحال که
هنوز معمای سبز رودخانه از دور برایم حل نشده است
آری از شوق به هوا میپرم
و خوب میدانم ....

از همین که به حرف دیگران و خنده امثال من توجه نمیکنن خیلی خوشم میاد

اتفاقا میخواستم بگم نسوزه میام میدزدمشون...
ولی دیدم بی انصافیه اونوقت باید دلِ من بسوزه...واسه خودت دوستم...موبارکه

روزهاشان پرتقالي باد

در مورد طور سینا بیشتر و بیشتر بگو