به ساعت نگاه میکنم
حدود سه نصفه شب است
چشم میبندم تا مباد که چشمانت را از یاد برده باشم
و طبق عادت کنار پنجره میروم
سوسوی چند چراغ مهربان
و سایه های کش دار شبگردان خمیده و خاکستریه گسترده بر حاشیه ها
و صدای هیجان انگیز چند سگ
و بانگ آسمانیه چند خروس
از شوق به هوا میپرم چون کودکی ام
و خوشحال که
هنوز معمای سبز رودخانه از دور برایم حل نشده است
آری از شوق به هوا میپرم
و خوب میدانم ....

اهااااااااااااااااااا

ای گفتی من داییم اینکارُ میکرد منم هی میدوییدم دنبال نور

به خدا بی تو دلم پر از غمِ
همه دنیا برام جهنمِ

بخشی از #نهج-البلاغه

چی میشد اگه میشد

چیزی شبیه اسم قشنگِ مرگ
پُر کرده است کلّ جهانش را
این مرد را تکان بده هی لطفاً
کابوس تو بریده امانش را
عمری میان ماندن و هی رفتن
شک کرده است مورچه ی کوچک
در دست چپ گرفته تو را محکم
در دست دیگرش چمدانش را!
قندیل های قرمز افکارش
از غارهای خواب تو آویزان
نوعی سکوت عاشق و طولانی
پر کرده است حجم دهانش را
در یک اتاق گِرد نشسته مرد
یک گوشه مثل بچّه ی آدم که...
امّا اتاق گوشه ندارد که!!!!!!!!!
تف می کند تفاله ی جانش را
با عشق و مرگ و فلسفه و فریاد
با خون و اشک و وسوسه و پوچی
یک قصّه ساخته ست مگر شاید
ساکت کند دل نگرانش را
فریاد می زند همه ی خود را
در این ترانه های غبارآلود
با اینکه اهل شهر نمی دانند
معنای واژه های زبانش را
امروز می رود به دیاری دور
مردی که خواب های بدی می دید
و صفحه ای سیاه به نام #مرگ
پُر می کند تمام جهانش را

آزی کوفت

بیدل دهلوی دیدی اونقدا هم که به نظر میام شوت نیستم