به ساعت نگاه میکنم
حدود سه نصفه شب است
چشم میبندم تا مباد که چشمانت را از یاد برده باشم
و طبق عادت کنار پنجره میروم
سوسوی چند چراغ مهربان
و سایه های کش دار شبگردان خمیده و خاکستریه گسترده بر حاشیه ها
و صدای هیجان انگیز چند سگ
و بانگ آسمانیه چند خروس
از شوق به هوا میپرم چون کودکی ام
و خوشحال که
هنوز معمای سبز رودخانه از دور برایم حل نشده است
آری از شوق به هوا میپرم
و خوب میدانم ....

منم

خودمُ میبینم
خودمُ میشنُفم
خودمُ فکر میکنم
تا هستم جهان ارث بابامه
سلاماش...
همه عشقاش...
همه درداش و تنهاییاش
وقتی هم نبودم...
مال شما

عکس:آخرین سکانسِ فیلم مُهر هفتم اینگمار برگمَن

بعد چقدر ناراحت کننده میشه که مجبور باشی یه همچین راهی رو بری اونم وقتی که انتخابت نیست

يه درختِ خشكُ و بي برگ ميون كوير داغ
توي ته مونده ذهنش نقش پر رنگ يه باغ
شاخه سبز خيالش سر به اسمون كشيد
بر و دوشش همه پر شد زِ اقاقي سپيد
زير سايه خيالي كم كمك چشماش رو بست
ديد دو تا كفتر چاهي روي شاخه هاش نشت
اولي گفت: اگه بارون باز بباره تو كوير
ديگه اما سر رسيده عمر اين درخت پير
دومي گفت: كه قديما يادمِ كوير نبود
جنگل و پرنده بود و گذر زلال رود
گفتن و از جا پريدن با يه دنيا خاطره
اون درخت اما هنوزم تو #كوير-باورِ

)))

خدا براتون حفظش کنه

خدا کنه اون دلش واسم تنگ نشه