به ساعت نگاه میکنم
حدود سه نصفه شب است
چشم میبندم تا مباد که چشمانت را از یاد برده باشم
و طبق عادت کنار پنجره میروم
سوسوی چند چراغ مهربان
و سایه های کش دار شبگردان خمیده و خاکستریه گسترده بر حاشیه ها
و صدای هیجان انگیز چند سگ
و بانگ آسمانیه چند خروس
از شوق به هوا میپرم چون کودکی ام
و خوشحال که
هنوز معمای سبز رودخانه از دور برایم حل نشده است
آری از شوق به هوا میپرم
و خوب میدانم ....

#شجریان

خوده رضا صادقی

در آشیان به بیضه نشسته‌ ست

نیچه

یعنی واقعا راست میگی .. من هنوز یه شعر ورای 18 19 سالگیم یعنی همین دو سه سال پیش که فک میکنم خنده ام میگیر..

اوهوم واقعن هر روز دریغ دیروزه

حافظ