این روزها
اینگونه ام:
فرهادواره ای که تیشه خود را گم کرده است
آغاز انهدام چنین است
اینگونه بود آغاز انقراض سلسله مردان
یاران
وقتی صدای حادثه خوابید
بر سنگ گور من بنویسید:
- یک جنگجو که نجنگید
اما …، شکست خورد
«نصرت رحمانی»

کمربندم را شل میکنم

روی تخت ول میشوم

شلوارم را پایین میکشم

تمام ِ این مردانگی را از تَه ختنه میکنم

ذهنی را که در پس یک بعدی بودنش

سوخت

حال من در پس ِ افکاری پینه بسته

تنی لخت را در دستانم میبینم

فرقی نمیکند تو باشی یا من

این لختی واژه ها

از نافریاد رسی به پا خواسته که

تمام ِ هرزگی هایش را خالی

روی مردانگیم خلاصه کرد