دعایت می کنم با این نگاه خسته، گاهی مهربان باشی

به لبخندی تبسم را به لب های عزیزی هدیه فرمایی

بیابی کهکشانی را درون آسمان تیره شب ها

بخوانی نغمه ای با مهر

دعایت می کنم، در آسمان سینه ات

خورشید مهری رخ بتاباند

دعایت می کنم، روزی زلال قطره اشکی

بیاید راه چشمت را

سلامی از لبان بسته ات، جاری شود با مهر

دعایت می کنم، یک شب تو راه خانه خود گم کنی

با دل بکوبی کوبه مهمانسرای خالق خود را

دعایت می کنم، روزی بفهمی با خدا

تنها به قدر یک رگ گردن، و حتی کمتر از آن فاصله داری

و هنگامی که ابری، آسمان را با زمین پیوند خواهد داد

مپوشانی تنت را از نوازش های بارانی

دعایت می کنم، روزی بفهمی

گرچه دوری از خدا، اما خدایت با تو نزدیک است

دعایت می کنم، روزی دلت بی کینه باشد، بی حسد

با عشق، بدانی جای او در سینه های پاک ما پیداست

شبانگاهی، تو هم با عشق با نجوا

بخوانی خالق خود را

اذان صبحگاهی، سینه ات را پر کند از نور

ببوسی سجده گاه خالق خود را

دعایت می کنم، روزی خودت را گم کنی

پیدا شوی در او

دو دست خالیت را پرکنی از حاجت و

با او بگویی:

بی تو این معنای بودن، سخت بی معناست

دعایت می کنم، روزی

نسیمی خوشه اندیشه ات را

گرد و خاک غم بروباند

کلام گرم محبوبی

تو را عاشق کند بر نور

دعایت می کنم، وقتی به دریا می رسی

با موج های آبی دریا به رقص آیی

و از جنگل، تو درس سبزی و رویش بیاموزی

بسان قاصدک ها، با پیامی نور امیدی بتابانی

لباس مهربانی بر تن عریان مسکینی بپوشانی

به کام پرعطش، یک جرعه آبی بنوشانی

دعایت می کنم، روزی بفهمی

در میان هستی بی انتها باید تو می بودی

بیابی جای خود را در میان نقشه دنیا

برایت آرزو دارم

که یک شب، یک نفر با عشق در گوش تو

اسم رمز بگذشتن ز شب، دیدار فردا را به یاد آرد

دعایت می کنم، عاشق شوی روزی

بگیرد آن زبانت

دست و پایت گم شود

رخساره ات گلگون شود

آهسته زیر لب بگویی، آمدم

به هنگام سلام گرم محبوبت

و هنگامی که می پرسد ز تو، نام و نشانت را

ندانی کیستی

معشوق عاشق؟

عاشق معشوق؟

آری، بگویی هیچ کس

دعایت می کنم، روزی بفهمی ای مسافر، رفتنی هستی

ببندی کوله بارت را

تو را در لحظه های روشن با او

دعایت می کنم ای مهربان همراه

تو هم ای خوب من

گاهی دعایم کن

چقدر جالب

توپ مرواری رمانی است نوشته صادق هدایت این کتاب در سال ۱۳۲۶ نوشته شد، اما در زمان حیات نویسنده اجازه چاپ نیافت، نخستین چاپ کتاب به سال ۱۳۵۸ برمی‌گردد که به صورت زیرزمینی چاپ و منتشر شد. این کتاب در ابتدا تحت نام مستعار هادی صداقت منتشر شد.

این کتاب حکایت توپی جنگی ست به نام “مرواری” (در برخی نسخ به اشتباه مروارید نامگذاری شده است.) این توپ جنگی پس از طی مسیری چند صد ساله به قرن معاصر رسیده است. صادق هدایت با بیان گذشته و تاریخچهٔ این توپ و شرح گذر این توپ از دریچهٔ تاریخ، از تاریخ جهان سخن رانده و زمین و زمان از تیغ تند انتقادش در امان نمانده است. توپ مرواری طی مسیری عجیب که زایدهٔ تخیل قوی نویسنده است به حکومت شاهنشاهی -در زمان زیست نویسنده- رسیده است. انتقاداتی تند به شاهان بی کفایت این سرزمین و همچنین به اعراب در بخشی از این کتاب سبب شد تا کتاب توپ مرواری در هیچ یک از حکومت‌های پس از صداق هدایت مجوز چاپ پیدا نکند.

به نوشته روزنامه Philadelphia Inquirer، «لوسي روركه آدامز» از بيمارستان كودكان فيلادلفيا در اواسط دهه 1970، جعبه‌اي حاوي 46 اسلايد از همسر يك فيزيكدان فقيد دريافت كرد كه به آماده‌سازي نمونه‌هاي مغزي كمك كرد.

«توماس اشتولتز هاروي»، پزشك بيمارستان پرينستون، ساعاتي پس از مرگ انيشتين در سال 1955، بر روي پيكر وي كالبد شكافي انجام داده بود. وي البته بدون اجازه خانواده اين دانشمند مشهور به حفظ مغز او پرداخته و سپس آن را براي مطالعه به صدها نمونه بر روي اسلايدهاي ميكروسكوپي تقسيم كرد.

اين موضوع و سفر عجيب مغز انيشتين، در كتاب «سفر آقاي آلبرت» نوشته «مايكل پاترنيتي» بطور دقيق شرح داده شده است.

هاروي و ديگر محققان، چيز عجيبي در اندازه مغز انيشتين پيدا نكرده، اما شواهدي وجود دارد كه مغز وي از سهم سلولهاي گليال بيشتر از انتظار برخوردار بوده است. سلولهاي گليال در حفاظت از ارتباط بين نورونها نقش مهمي ايفا مي‌كنند.

«روركه آدامز» كه پژوهش وي بر تفاوت‌هاي سلولهاي مغزي در سنين مختلف تمركز دارد، اظهار كرده كه مغز انيشتين در زير ميكروسكوپ بسيار جوان به نظر رسيده و هيچ كدام از تغييرات مرتبط با پيري را نشان نداده است

منبع : ایسنا