دعایت می کنم با این نگاه خسته، گاهی مهربان باشی

به لبخندی تبسم را به لب های عزیزی هدیه فرمایی

بیابی کهکشانی را درون آسمان تیره شب ها

بخوانی نغمه ای با مهر

دعایت می کنم، در آسمان سینه ات

خورشید مهری رخ بتاباند

دعایت می کنم، روزی زلال قطره اشکی

بیاید راه چشمت را

سلامی از لبان بسته ات، جاری شود با مهر

دعایت می کنم، یک شب تو راه خانه خود گم کنی

با دل بکوبی کوبه مهمانسرای خالق خود را

دعایت می کنم، روزی بفهمی با خدا

تنها به قدر یک رگ گردن، و حتی کمتر از آن فاصله داری

و هنگامی که ابری، آسمان را با زمین پیوند خواهد داد

مپوشانی تنت را از نوازش های بارانی

دعایت می کنم، روزی بفهمی

گرچه دوری از خدا، اما خدایت با تو نزدیک است

دعایت می کنم، روزی دلت بی کینه باشد، بی حسد

با عشق، بدانی جای او در سینه های پاک ما پیداست

شبانگاهی، تو هم با عشق با نجوا

بخوانی خالق خود را

اذان صبحگاهی، سینه ات را پر کند از نور

ببوسی سجده گاه خالق خود را

دعایت می کنم، روزی خودت را گم کنی

پیدا شوی در او

دو دست خالیت را پرکنی از حاجت و

با او بگویی:

بی تو این معنای بودن، سخت بی معناست

دعایت می کنم، روزی

نسیمی خوشه اندیشه ات را

گرد و خاک غم بروباند

کلام گرم محبوبی

تو را عاشق کند بر نور

دعایت می کنم، وقتی به دریا می رسی

با موج های آبی دریا به رقص آیی

و از جنگل، تو درس سبزی و رویش بیاموزی

بسان قاصدک ها، با پیامی نور امیدی بتابانی

لباس مهربانی بر تن عریان مسکینی بپوشانی

به کام پرعطش، یک جرعه آبی بنوشانی

دعایت می کنم، روزی بفهمی

در میان هستی بی انتها باید تو می بودی

بیابی جای خود را در میان نقشه دنیا

برایت آرزو دارم

که یک شب، یک نفر با عشق در گوش تو

اسم رمز بگذشتن ز شب، دیدار فردا را به یاد آرد

دعایت می کنم، عاشق شوی روزی

بگیرد آن زبانت

دست و پایت گم شود

رخساره ات گلگون شود

آهسته زیر لب بگویی، آمدم

به هنگام سلام گرم محبوبت

و هنگامی که می پرسد ز تو، نام و نشانت را

ندانی کیستی

معشوق عاشق؟

عاشق معشوق؟

آری، بگویی هیچ کس

دعایت می کنم، روزی بفهمی ای مسافر، رفتنی هستی

ببندی کوله بارت را

تو را در لحظه های روشن با او

دعایت می کنم ای مهربان همراه

تو هم ای خوب من

گاهی دعایم کن

مزرعه، ماهِ نو، داس،
یک نفر همین حوالیِ نزدیک
دارد حافظ میخواند.


نیازی به الفبایِ حیرت نیست
تعبیر بعضی کلمات را
به روشنی می فهمیم.


جست و خیزِ ماه در پیاله آب،
خنده های از خدا آمده کودکی
در ایوانِ گلیم و گل سرخ،
بازیِ خیسِ خواب و اشتیاقِ نخست.
ماه، مزرعه، دریا،
یک نفر همین حوالیِ نزدیک
دارد ترانه های مرا میخواند.

**سید علی صالحی**

دیر کرده ای
تلخ و تیره پشت می کنم به آفتاب
نور می وزد
و سایه پرت می شود به جلو
سایه ام
مرا کشان کشان به خانه می
برد
میان راه ، سوت می زند
و گاه گاه پرده ای کنار می رود
میان راه ، سیب های پرت می خرد
حساب می کند
چه قدر مانده نور ؟
چه قدر مانده شوق ؟
و موقعی که لب به خنده باز می کنم
خدای من
چه قدر سایه ذوق می کند

**رویا زرین**
--

از لب دریا چه گویم لب ندارد بحر جان
برفزوده‌ست از مکان و لامکان ای عاشقان

ما مثال موج‌ها اندر قیام و در سجود
تا بدید آید نشان از بی‌نشان ای عاشقان

گر کسی پرسد کیانید ای سراندازان شما
هین بگوییدش که جان جان جان ای عاشقان

گر کسی غواص نبود بحر جان بخشنده است
کو همی‌بخشد گهرها رایگان ای عاشقان

این چنین شد وان چنان شد خلق را در حقه کرد
باز رستیم از چنین و از چنان ای عاشقان

ما رمیت اذ رمیت از شکارستان غیب
می جهاند تیرهای بی‌کمان ای عاشقان

چون ز جست و جوی دل نومید گشتم آمدم
خفته دیدم دل ستان با دلستان ای عاشقان

گفتم ای دل خوش گزیدی دل بخندید و بگفت
گل ستاند گل ستان از گلستان ای عاشقان

زیر پای من گل است و زیر پاهاشان گل است
چون بکوبم پا میان منکران ای عاشقان

خرما آن دم که از مستی جانان جان ما
می نداند آسمان از ریسمان ای عاشقان

طرفه دریایی معلق آمد این دریای عشق
نی به زیر و نی به بالا نی میان ای عاشقان

تا بدید آمد شعاع شمس تبریزی ز شرق
جان مطلق شد زمین و آسمان ای عاشقان

مولانا

چون شبنم اوفتاده بُدَم پیش آفتاب
مهرم به جان رسید و به عیوق برشدم

دستم نداد قوّت رفتن به پیش یار
چندی به پای رفتم و چندی به سر شدم

تا رفتنش ببینم و گفتنش بشنوم
از پای تا به سر همه سمع و بصر شدم

من چشم از او چگونه توانم نگاه داشت؟
کاول نظر به دیدن او دیده‌ور شدم!

او را خود التفات نبودش به صید من
من خویشتن اسیر کمند نظر شدم

گویند روی سرخ تو «سعدی» چه زرد کرد؟
اکسیر «عشق» در مِسَم آویخت زر شدم

تا به هر ترانه
می‌کشد زبانه
شور عاشقانه ی من

حال دل
می‌گویم
با زبان بی زبانی

هر لبخندت
با من گوید
دل مده به دست غم
در این عالم

بنشین با عشق
تا گل روید
زین شب خزانی

تا که از نگاه تو نور شادی می‌بارد
دل ز مهربانیت شور و شادی‌ها دارد

با تو خزان من بهاران
با تو شبم ستاره باران
از نور افشانی

چه بخواهی چه نخواهی
دل عاشق
ره تو پوید به هر نشانی

دل و جان سرمست از
شوق نگاه تو
همه جا حیرانم
دیده به راه تو

که بدین روح افزایی
زیبایی
رویایی
چون بهشت جاودانی

چه شود گر بازآیی
چون نفس باد سحر
می رسدم جان دگر
دیده کشد سوی تو پر
همسفرم شو که می‌توانی

پر و بالم را
با دیدارت
کی بگشایی؟

تب و تابم را
با لبخندت
کی بنشانی؟

با یادت
سرمستم
ای نگاه آسمانی

یادم کن
تا هستم
ای امید زندگانی

سلام

وحسرت یعنی : رو به رویم نشسته ای
و باز خیســـــی چشمـــانم را
آن دستمال خشک بی احساس پاک کند . . . !

حسرت یعنی شانه هایت دوش به دوشم باشد
اما نتوانم از دلتنگی به آن پناه ببرم . . . !

حسرت یعنی * تـــو *
که در عین بودنت
داشتنت را آرزو می کنم ... !

//بایک قرار توی خیابان شروع شد

// دلشوره داشتیم ولی ماجرای ما
با بوسه ای نجیب و شتابان شروع شد

//یک سو من و صدای تو یک سو تو و غزل
پیچیده بود قصه و اسان شروع شد

//اغوش گرم جیب تو بود و دو دست سرد
چتری نداشتیم که باران شروع شد

//در عمق چشم های تو افسوس بود و درد
سرما به مغز استتخوانم نفوذ کرد
انگار من نبود م وتنها دلم نشست
شب را غزل شنید و کنار تو روز کرد

//دیدار ما نه خاص نه تاز نه منحصر
تکرار یک سناریوی روزمره بود
درگیر حس مبهم چشم تو شد دلم
این شد که طبع گیچ من این شعر را سرود

//قبل از تو حال و روز من اینقدر بد نبود
طبع من عاشقانه سرودن بلد نبود

با یک نگاه در سرم افتاد عاشقی
حالم بد است خانه ات اباد عاشقی

//حالم بدست مانده انگار زیر تیغ
این بود ماجرای من و عاشقی رفیق

// یک روز عصر ساعت شش که هوا گرفت
این قدر ساده عشق سراغ مرا گرفت



نرگس کاظمی زاده , اذر ماه 1390

هم چراغ محفل چادر نشينانم، چو ماه
هم نشان و منزل محمل سوارانم چو شمع

مرهم زخم و گزند خارزارانم چو گل
محرم راز درون رازدارانم چو شمع

گوهر اشكم به دامن، چون عروس بى جهيز
با فقيران هر شب از گوهر نثارانم چو شمع

آرزوها سوخته، پروانه وارم پيش پا
من به اشك و آهشان از سوگوارانم چو شمع

گرچه مى گويند، بالاى سياهى رنگ نيست
من به زنگار شب از ذره نگارانم چو شمع