دعایت می کنم با این نگاه خسته، گاهی مهربان باشی

به لبخندی تبسم را به لب های عزیزی هدیه فرمایی

بیابی کهکشانی را درون آسمان تیره شب ها

بخوانی نغمه ای با مهر

دعایت می کنم، در آسمان سینه ات

خورشید مهری رخ بتاباند

دعایت می کنم، روزی زلال قطره اشکی

بیاید راه چشمت را

سلامی از لبان بسته ات، جاری شود با مهر

دعایت می کنم، یک شب تو راه خانه خود گم کنی

با دل بکوبی کوبه مهمانسرای خالق خود را

دعایت می کنم، روزی بفهمی با خدا

تنها به قدر یک رگ گردن، و حتی کمتر از آن فاصله داری

و هنگامی که ابری، آسمان را با زمین پیوند خواهد داد

مپوشانی تنت را از نوازش های بارانی

دعایت می کنم، روزی بفهمی

گرچه دوری از خدا، اما خدایت با تو نزدیک است

دعایت می کنم، روزی دلت بی کینه باشد، بی حسد

با عشق، بدانی جای او در سینه های پاک ما پیداست

شبانگاهی، تو هم با عشق با نجوا

بخوانی خالق خود را

اذان صبحگاهی، سینه ات را پر کند از نور

ببوسی سجده گاه خالق خود را

دعایت می کنم، روزی خودت را گم کنی

پیدا شوی در او

دو دست خالیت را پرکنی از حاجت و

با او بگویی:

بی تو این معنای بودن، سخت بی معناست

دعایت می کنم، روزی

نسیمی خوشه اندیشه ات را

گرد و خاک غم بروباند

کلام گرم محبوبی

تو را عاشق کند بر نور

دعایت می کنم، وقتی به دریا می رسی

با موج های آبی دریا به رقص آیی

و از جنگل، تو درس سبزی و رویش بیاموزی

بسان قاصدک ها، با پیامی نور امیدی بتابانی

لباس مهربانی بر تن عریان مسکینی بپوشانی

به کام پرعطش، یک جرعه آبی بنوشانی

دعایت می کنم، روزی بفهمی

در میان هستی بی انتها باید تو می بودی

بیابی جای خود را در میان نقشه دنیا

برایت آرزو دارم

که یک شب، یک نفر با عشق در گوش تو

اسم رمز بگذشتن ز شب، دیدار فردا را به یاد آرد

دعایت می کنم، عاشق شوی روزی

بگیرد آن زبانت

دست و پایت گم شود

رخساره ات گلگون شود

آهسته زیر لب بگویی، آمدم

به هنگام سلام گرم محبوبت

و هنگامی که می پرسد ز تو، نام و نشانت را

ندانی کیستی

معشوق عاشق؟

عاشق معشوق؟

آری، بگویی هیچ کس

دعایت می کنم، روزی بفهمی ای مسافر، رفتنی هستی

ببندی کوله بارت را

تو را در لحظه های روشن با او

دعایت می کنم ای مهربان همراه

تو هم ای خوب من

گاهی دعایم کن

ممنون ... سلامت باشی دوست خوب

سلام علی بابا

دختري خرد به مهماني رفت

در صف دختركي چند، خزيد

آن يك افكند بر ابروي گره

وين يكي جامه به يك سوي كشيد

اين يكي، وصله زانوش نمود

وان، به پيراهن تنگش خنديد

آن، ز ژوليدگي مويش گفت

وين، ز بي رنگي رويش پرسيد

گر چه آهسته سخن مي گفتند

همه را گوش فرا داد و شنيد

گفت خنديد به افتاده، سپهر

زان شما نيز به من مي خنديد

ز كه رنجد دل فرسوده من

بايد از گردش گيتي رنجيد

خداوندا! به دلهاي شكسته

به تنهايان در غربت نشسته


به آن عشقي كه از نام تو خيزد

بدان خوني كه در راه تو ريزد


به مسكينان از هستي رميده

به غمگينان خواب از سر پريده


به مرداني كه در سختي خموشند

براي زندگي جان مي فروشند


همه كاشانه شان خالي از قوت است

سخنهاشان نگاهي در سكوت است


به طفلاني كه نان آور ندارند ـ

سر حسرت ببالين ميگذارند


به آن « درمانده زن » كز فقر جانكاه ـ

نهد فرزند خود را بر سر راه


بآن كودك كه ناكام است كامش

ز پا ميافكند بوي طعامش


به آن جمعي كه از سرما بجانند

ز « آه » جمع، « گرمي » ميستانند


به آن بيكس كه با جان در نبرد است

غذايش اشك گرم و آه سرد است


به آن بي مادر از ضعف خفته ـ

سخن از مهر مادر ناشنفته


به آن دختر كه ناديدي گناهش

عبادت خفته در شرم نگاهش


به آن چشمي كه از غم گريه خيز است

به بيماري كه با جان در ستيز است


به داماني كه از هر عيب پاك است

به هر كس از گناهان شرمناك است ـ


دلم را از گناهان ايمني بخش

به نور معرفت ها روشني بخش

بی تو غروب

و غروب چه تماشائیست
و صدایی که نهانیست
این جا همه چیز هست
حرف های خودمانی ست
*
یک پرنده در قفس هست
بغض و فریادو نفس هست
خواهشی در قعر زندان
آرزوهایی عبث هست
*
بوی باران، بوی باران
نقطه های سرد پایان
یک نگاه عاشقانه
در وداع سخت یاران
*
یک امید سردو خاموش
ساعت بی حسّ و بی هوش
انتظار و سنگ و دیوار
رفته ام از خود فراموش
*
گریه و تنهایی و خواب
عکس تو در حجم یک قاب
ضربه های قلب بی تاب
باز هم آئینه و آب
*
خاطرات رو سپیدت
عطر دستان نجیبت
یک سبد بر روی میزم
از شکوفه های سیبت
*
باز هم تکرارو تکرار
زندگی مرغی گرفتار
پنجره همپای مهتاب
نور می پاشد به دیوار
*
شمع می سوزد ز هجرت
دل اسیر فکرو ذکرت
گل به گلدان سر فرو برد
خم شده از بار عشقت
*
تو پرنده ای غریبی
تو سکوتی آهنینی
جای تو اما چه خالی
در غروبی اینچنینی
...
_________________
فریبا شش بلوکی - کتاب عاشقانه

نگاه کن تمام آسمان من پر از #شهاب می شود. . .