من اون سال ‏16‏ یا ‏17ساله بودم میرفتم کارگری واسه خرجیم و دانشگاه رفتن،‏ چه روزگار سختی داشتم اون روزها...‏ هی.

یادم نیست چند سالم بود که شنیده بودمش ...

خیلی کوچیک بودم ...

خدا رحمتش کنه ولی حرفش سوژۀ خنده ای می شد برا خانواده

: )

یادمه دوران هنرستان یه بار با فاطی و مرجان و فری از راه مدرسه رفتیم مزار شهدا... دفعه اولم بود که میرفتم .... خیلی حس عجیبی داشتم .. وقتی عکسای اون پسرای نوجوون شهیدو میدیدم وقتی عکس اون پیر مردای کلاه نمدی به سرو میدیدم عشق عجیبی ب وطنم تو وجودم شعله ور میشد... یکمی که بین قبرا قدم زدیم رسیدیم به یه سری قبر خالی ... چهارتایمون بهم نگاه کردیم و قدم برداشتیم و رفتیم تو قبرا خوابیدیم....هیچ کدوممون حرف نمیزدیم .... بعد چند دقیقه ی کوتاه یه صدای پیر مردی اومد که یه شعری از حافظ* داشت میخوند و همینجور که از بالا سرمون رد میشد گفت پاشید از تو این قبرا که جای منه قبر کنه نه شماها ... اون پیرمرد یکی از بهترین دوستامون شد از اون روز... بعد مدرسه اکثر اوقات میرفتیم پیشش ...امروز از مرجان شنیدم توی همون قبری که خوابیده بودم ب خاک سپردنش - روحش شاد یادش همیشه پیش ما .

چه خز و خیل ـآیی بودیم خدا

پ.ن: شمارش ُ از دوست دختر حسین ابلیس که مشهد رفته بودیم گرفتیم!!!!!

#نیلو

توبه کردم خیالم راحته

ببخشید ولی خیلی بامزه بود

خا توام هستی ولی من ب کسی نمیگم

...به...