استاد می گوید : وقتی احساس می کنیم زمان دگرگونی است ، نا هشیارانه نوار ویدئو را به عقب بر می گردانیم تا هر شکستی را که تا حالا تجربه کرده ایم ، ببینیم.
و البته هر چه پیرتر می شویم ، لحظات دشوار زندگیمان فزونی می گیرد.اما در همان زمان ، تجربه ،ابزار بهتری برای غلبه بر آن شکست ها و یافتن راهی در اختیارمان می گذارد که به ما رخصت پیشروی می دهد.باید نوار دوم را هم در دستگاه ویدئوی ذهنمان پخش کنیم.
اگر تنها نوار ویدئوی شکستمان را تماشا کنیم ،فلج می شویم.اگر تنها نوار موفقیت های خود را تماشا کنیم در پایان خود را خردمند تر از آن چه هستیم ، می پنداریم.به هر دو نوار نیازمندیم.

صدای ترک خوردن رو می شنید ترک ترک
جوانه به مسافر نگاه کرد گفت صدای قلب شکسته تو ..!
مسافر یعنی چی این صدا !
مسافر لبخند تلخی کرد و گفت
جوانه دلم اشک می خواهد
اما خدا قدرت اشک را از من گرفت
نمی توانم گریه کنم
هر اشکی که بریزم چشمانم را از دست می دهم
اخر مگر گریه من با خدا چه کار دارد
ناگهان از ته جاده صدای بم و کلفتی پخش شد..!
مسافر نا امیدم نکن
تو می دانی یک فرشته در زمین هستی ولی باور نداریی
مسافر اشک هایش امان اش نداد
جوانه فریاد زد مسافر گریه نکن چشم هایت را از دست می دهی..!
خدا دوست دارد او نمی تواند اشک هایت را ببیند چرا باور نمی کنی ..!
او تو را اینگونه خلق کرد اشک برایت سم است
او تو را دوست داشت که اشک هایت راسمی کرد
او عاشق لبخند هایت هست
مسافر فریاد زد
شما چه می دانید
من امروز با چه امیدی به در خانه اش رفتم
رفتم تا آش خانه او را بهم بزنم اما دیر رسیدم قران را بر سر آش دیدم
رفتم به در خانه اش زیارت کنم اما درش بسته بود
فرشته های نگهبان اش من را طرد کردن..
پیر جنگل خندید از ته دل
و گفت مسافر مژده بر تو باد
تو حاجت درون خود را گرفتی
مسافر گفت چگونه با در بسته
نمی دانم صدای شکستن قلب ام را شنیدم
پیر جنگل خندید وگفت
خدا تو را لوس کرده
چند لحظه بمان متوجه می شویی
فرشته نگهبان آش
بود
مسافر با تعجب گفت برای چه امدی
امدی قطرات اشک ام را ببینی
فرشته گفت:
نه
وقتی تو با تمام وجود به در خانه خدا آمدی وقتی نگهبان آش اجازه بهم زدن را به تو ندادن ..! و دیر رسیدیی..!
وقتی رفتی
تمام وجودم به لرزه در امد
نمی دانم چرا
اما بی اختیار دستانم را فقط فقط برای تو به آسمان دراز کردم
و از خدا طلب بخشش کردم
چرا فرشته زمینی مثل تو را از درگاهش راندم
نمی دانی صدای شکستن دلم راشنیدم
وقتی تصویر کودکی ات را جلو چشمانم دیدم

قاضی: اسم؟
برشت: شما خودتون می دونین
قاضی: می‌دونیم اما شما خودت باید بگی.
برشت: خب. من رو به خاطر برتولت برشت بودن محاکمه می‌کنین. دیگه چرا باید اسمم رو بگم؟
قاضی: با این حال باید اسمتون رو بگین. اسم؟
برشت: من که گفتم. برشت هستم.
قاضی: ازدواج کرده اید؟
برشت : بعله

قاضی: با چه کسی؟
برشت: با یک زن

خنده حضار در دادگاه

قاضی: شما دادگاه رو مسخره می‌کنید؟
برشت: نه این طور نیست.
قاضی: پس چرا می‌گویید با یک زن ازدواج کرده‌اید؟
برشت: چون واقعا با یک زن ازدواج کرده‌ام!
قاضی: کسی را دیده‌اید با یک مرد ازدواج کند؟
برشت: بعله!
قاضی: چه کسی؟
برشت: همسر من. او با یک مرد ازدواج کرده است .

خنده حضار در دادگاه

روزگاری نه چندان دور,دخترکی نازک دل برای فرار از ناراستی های نامزدش سر به بیابان گذاشت.می گفت:همه رشته هایم پنبه شد.چه زیبایی هایی برایم تصویر کرده بود که با اولین باران شسته شد و رفت.چقدر دوستش داشتم وچقدر می گفت که دوستم دارد در حالی که بعدا فهمیدم تمام حجم مغزش برای کسی دیگر پر شده بود.

پسران آفتاب راه زندگی را کج کردند.بیراهه ها را رفتند.میانبرهای قاچاقی زیادی را آزمودند.دلهای شان را سنگ کردند و احساسهای رنگین را نقاب کردند و برچهره هاشان آویختند.

امروز آمار پسران آفتاب به میزان زیادی بالا رفته حال آنکه دختران مهتاب روز به روز نایاب تر می شوند.

این روزها پسران آفتابی که به دنیا می آیند دلهره زیستن به تنهایی را دارند.اضطراب بی کسی رهایشان نمی کند.آنها نتیجه اعمال پسران آفتاب قدیم را به دوش می کشند.

رازی که هنوز پسران آفتاب از آن سر در نیاورده اند خیلی عجیب است:هر روز صبح که از خواب بر می خیزند دختری از دختران مهتاب کم می شود بی آنکه ردی از خود گذاشته باشد.

آفتاب و مهتاب می دانند که چه اتفاقی در دنیای آدمها افتاده است,اما از آنجایی که با خودشان عهد کرده اند که این راز را به آدمها نگویند هنوز کسی نمی داند که چه شده است.

پس از سالهای طولانی که از این قضایا گذشته،بالاخره پسری از پسران آفتاب که توانسته بود با رفتارهای انسانی اش توجه دختران مهتاب را جلب کند اجازه ورود به دنیایی تازه را پیدا کرد:جزیره ای در آن سوی دریاهای دوردست.

وقتی پس از طی راههای ناآشنا و مسحورکننده به آنجا رسید چیز عجیبی دید.تمامی دختران مهتابی که در طی سالها گم شده بودند اینجا بودند.خیلی ها مرده بودند خیلی ها پیر شده بودند خیلی ها میانسال بودند خیلی ها هنوز جوان بودند و خیلی ها تازه نوجوانانی که هنوز گرد سفر را بر سر خود داشتند.همه این خیلی ها در یک چیز مشترک بودند:شادمانی مدام.

حکایت دختران مهتاب چنین بود که زندگی با طبیعت را به زندگی با پسران آفتاب ترجیح داده بودند.طبیعت بیجانی که سرشار از احساس بود.احساسهای بی غل و غش و زلال و بی تغییر.خیلی عجیب بود همه دختران مهتاب در اینجا ازدواج کرده بودند !بعضی ها با درختان؛بعضی ها با رودخانه؛بعضی ها با سنگها؛بعضی ها با باد و بعضی ها با خاک!می گفتند اینها همسرانی هستند که قدر ما را می فهمند،زیر سرشان بلند نمی شود،توهین نمی کند،سایه

جاروبرقی ؟ حتما کف رو طی میکشیده با جاروبرقی