به ساعت نگاه میکنم
حدود سه نصفه شب است
چشم میبندم تا مباد که چشمانت را از یاد برده باشم
و طبق عادت کنار پنجره میروم
سوسوی چند چراغ مهربان
و سایه های کش دار شبگردان خمیده و خاکستریه گسترده بر حاشیه ها
و صدای هیجان انگیز چند سگ
و بانگ آسمانیه چند خروس
از شوق به هوا میپرم چون کودکی ام
و خوشحال که
هنوز معمای سبز رودخانه از دور برایم حل نشده است
آری از شوق به هوا میپرم
و خوب میدانم ....

برخیز که غیر از تو مرا دادرسی نیست
گویی همه خوابند ، کسی را به کسی نیست

آزادی و پرواز از آن خاک به این خاک
جز رنج سفر از قفسی تا قفسی نیست

این قافله از قافله سالار خراب است
اینجا خبر از پیش رو و باز پسی نیست

تا آئینه رفتم که بگیرم خبر از خویش
دیدم که در آن آئینه هم جز تو کسی نیست

من در پی خویشم ، به تو بر می خورم اما
آن سان شده ام گم که به من دسترسی نیست

آن کهنه درختم که تنم زخمی برف است
حیثیت این باغ منم ، خار و خسی نیست

امروز که محتاج توام ، جای تو خالیست
فردا که می آیی به سراغم نفسی نیست

در عشق خوشا مرگ که این بودن ناب است
وقتی همه ی بودن ما جز هوسی نیست

یچی گفتی تا 100سال دیگه هم فک کنم نمیفهمم

مثل ِ الآن من

جهنم و بهشت اون دنیا هم صوریه
جفتشون تو همین دنیان

خوش به سعادتت

بانیانشو نفرین کردم

شب خوش

هوس شبای پادگان رو کردم که بیرون اتاق موکت مینداختیم و ستاره ها رو نگاه میکردیم و تا نزدیک صبح حرف میزدیم

برو سلف اگرم جالب نبود اعتصاب کنید غذا رو بریزید وسط حیاط درستش میکنن ما کردیم جواب داد

وای اما
با که باید گفت این؟
من دوستی دارم
که به دشمن خواهم از او التجا بردن