تو مرا... آنقدر آزردی... که خودم کوچ کنم از شهرت... بکنم دل ز دل چون سنگت... تو خیالت راحت... می روم از قلبت می شوم دورترین خاطره در شب هایت تو به من می خندی و به خود می گویی: باز می آید و می سوزد از این عشق ولی... بر نمی گردم نه! می روم آنجایی،که دلی بهر دلی تب دارد... عشق زیباست و حرمت دارد! تو بمان.... دلت ارزانی هرکس که دلش مثل دلت، سرد و بی روح شده است! سخت بیمار شده است! تو بمان در شهرت..