دعایت می کنم با این نگاه خسته، گاهی مهربان باشی

به لبخندی تبسم را به لب های عزیزی هدیه فرمایی

بیابی کهکشانی را درون آسمان تیره شب ها

بخوانی نغمه ای با مهر

دعایت می کنم، در آسمان سینه ات

خورشید مهری رخ بتاباند

دعایت می کنم، روزی زلال قطره اشکی

بیاید راه چشمت را

سلامی از لبان بسته ات، جاری شود با مهر

دعایت می کنم، یک شب تو راه خانه خود گم کنی

با دل بکوبی کوبه مهمانسرای خالق خود را

دعایت می کنم، روزی بفهمی با خدا

تنها به قدر یک رگ گردن، و حتی کمتر از آن فاصله داری

و هنگامی که ابری، آسمان را با زمین پیوند خواهد داد

مپوشانی تنت را از نوازش های بارانی

دعایت می کنم، روزی بفهمی

گرچه دوری از خدا، اما خدایت با تو نزدیک است

دعایت می کنم، روزی دلت بی کینه باشد، بی حسد

با عشق، بدانی جای او در سینه های پاک ما پیداست

شبانگاهی، تو هم با عشق با نجوا

بخوانی خالق خود را

اذان صبحگاهی، سینه ات را پر کند از نور

ببوسی سجده گاه خالق خود را

دعایت می کنم، روزی خودت را گم کنی

پیدا شوی در او

دو دست خالیت را پرکنی از حاجت و

با او بگویی:

بی تو این معنای بودن، سخت بی معناست

دعایت می کنم، روزی

نسیمی خوشه اندیشه ات را

گرد و خاک غم بروباند

کلام گرم محبوبی

تو را عاشق کند بر نور

دعایت می کنم، وقتی به دریا می رسی

با موج های آبی دریا به رقص آیی

و از جنگل، تو درس سبزی و رویش بیاموزی

بسان قاصدک ها، با پیامی نور امیدی بتابانی

لباس مهربانی بر تن عریان مسکینی بپوشانی

به کام پرعطش، یک جرعه آبی بنوشانی

دعایت می کنم، روزی بفهمی

در میان هستی بی انتها باید تو می بودی

بیابی جای خود را در میان نقشه دنیا

برایت آرزو دارم

که یک شب، یک نفر با عشق در گوش تو

اسم رمز بگذشتن ز شب، دیدار فردا را به یاد آرد

دعایت می کنم، عاشق شوی روزی

بگیرد آن زبانت

دست و پایت گم شود

رخساره ات گلگون شود

آهسته زیر لب بگویی، آمدم

به هنگام سلام گرم محبوبت

و هنگامی که می پرسد ز تو، نام و نشانت را

ندانی کیستی

معشوق عاشق؟

عاشق معشوق؟

آری، بگویی هیچ کس

دعایت می کنم، روزی بفهمی ای مسافر، رفتنی هستی

ببندی کوله بارت را

تو را در لحظه های روشن با او

دعایت می کنم ای مهربان همراه

تو هم ای خوب من

گاهی دعایم کن

بگو که در دل و دستت چه مرهمی داری
برای اين همه زخمی که در بدن دارم؟
مرا به خود بفشار و ببين به جای بدن
چه آتشي ست؟ که در زير پيرهن دارم؟
به رغم ديدن آرامش تو کم نشده
ارادتی که به آرامش کفن دارم
مرا که وقت غروبم رسيده بدرقه کن
اگرچه با تو اميدی به سر زدن دارم!!

غلامرضا طريقی

نقد صوفی نه همه صافی بی‌غش باشد
ای بسا خرقه که مستوجب آتش باشد

صوفی ما که ز ورد سحری مست شدی
شامگاهش نگران باش که سرخوش باشد

خوش بود گر محک تجربه آید به میان
تا سیه روی شود هر که در او غش باشد

خط ساقی گر از این گونه زند نقش بر آب
ای بسا رخ که به خونابه منقش باشد

ناز پرورد تنعم نبرد راه به دوست
عاشقی شیوه رندان بلاکش باشد

غم دنیی دنی چند خوری باده بخور
حیف باشد دل دانا که مشوش باشد

دلق و سجاده حافظ ببرد باده فروش
گر شرابش ز کف ساقی مه وش باشد

ولی فک کنم سراج خونده بود!!!!

زلفت هزار دل به يکي تار مو ببست
راه هزار چاره‌گر از چار سو ببست

تا عاشقان به بوي نسيمش دهند جان
بگشود نافه‌اي و در آرزو ببست

شيدا از آن شدم که نگارم چو ماه نو
ابرو نمود و جلوه‌گري کرد و رو ببست

ساقي به چند رنگ مِي اندر پياله ريخت
اين نقش‌ها نِگر که چه خوش در کَدو ببست

يارب چه غمزه کرد صراحي که خون خُم
با نعره‌هاي قُلقُلش اندر گلو ببست

مطرب چه پرده ساخت که در پرده سماع
بر اهل وجد و حال در هاي‌و‌هو ببست

حافظ! هر آن که عشق نورزيد و وصل خواست
اِحرام طُوف کعبه‌ي دل بي وضو ببست

هر سرو روان را كه در اين گلشن دهرست
بر رسته بستان و لب جوي تو ديديم

از باد صبا بوي خوشت دوش شنيديم
با باد صبا قافله ی بوي تو ديديم

روي همه خوبان جهان را به تماشا
ديديم ولي آينه ی روي تو ديدیم

در ديده ی شهلاي بتانِ همه عالم
كرديم نظر , نرگس جادوي تو ديديم

تا مهر رخت بر همه ذرات بتابيد
ذرات جهان را به تك و پوي تو ديديم

در ظاهر و باطن به مجاز و به حقيقت
خلق دو جهان را همه رو سوي تو ديديم

هر عاشق ديوانه كه در جمله ی گيتي است
بر پاي دلش سلسله ی موي تو ديديم

سر حلقه ی رندان خرابات مغان را
دل در شكنِ حلقه ی گيسوي تو ديديم

از مغربي احوال مپرسيد كه او را
سودا زده ی طرّه ی هندوي تو ديديم


شمس مغربی

مرا مي شناسي تو اي عشق
من از آشنايان احساس آبم
و همسايه ام مهرباني است
و توفان يک گل مرا زير و رو کرد
پرم از عبور پرستو
صداي صنوبر
سلام سپيدار
پرم از شکیب و شکوه درختان
و در من طپشهای قلب علف ریشه دارد
دل من گره گیر چشم نجیب گیاهست
صدای نفسهای سبزینه را میشناسم
و نجوای شبنم
مرا میبرد تا افقهای باز بشارت

مرا مي شناسي تو اي عشق
که در من گره خورده احساس رويش
گره خورده ام من به پرهاي پرواز
گره خورده ام من به معناي فردا
گره خورده ام من به آن راز روشن
که می آید از سمت سبز عدالت

دل تشنه اي دارم اي عشق
صدایم کن از بارش بید مجنون
صدایم کن از ذهن زاینده ابر
مرا زنده کن زیر آوار باران
مرا تازه کن در نفس های بارآور برگ

مرا خنده کن بر لباني
که شب را نگفتند
مرا آشنا کن به گلهاي شوقي
که اين سو شکستند و آنسو شکفتند

دل نورسي دارم اي عشق
مرا پل بزن تا نسيم نوازش
مرا پل بزن تا تکاپوي خورشيد
مرا پل بزن تا ظهور جوانه
مرا پل بزن تا سحر
تا سبدهای بار آور باغ

دل عاشقي دارم اي عشق
صدايم کن از صبر سجاده ي شب
صدايم کن از سمت بيداري کوه
صدایم کن از اوج یک شیهه بر قله صبح
صدایم کن از صبح یک مرد بر مرکب نور
صدایم کن از نور یک فتح بر شانه شهر

تورا ميشناسم من اي عشق
شبي عطر گام تو در کوچه پيچيد
من از شعر، پيراهني بر تنم بود
به دستم چراغ دلم را گرفتم
و در کوچه عطر عبور تو پر بود
و در کوچه باران چه يکريز و سرشار
گرفتم به سر چتر باران
کسي در نگاهم نفس زد

و سرتاسر شب پر از جستجوي تو بودم
و سرتاسر روز پر از جستجوي تو هستم
صدايم کن اي عشق
صدايم کن از پشت اين جستجوي هميشه.

سلام

سلام بر شما

✔ سلام برشما ::: -( یاس عزیز )-