دعایت می کنم با این نگاه خسته، گاهی مهربان باشی

به لبخندی تبسم را به لب های عزیزی هدیه فرمایی

بیابی کهکشانی را درون آسمان تیره شب ها

بخوانی نغمه ای با مهر

دعایت می کنم، در آسمان سینه ات

خورشید مهری رخ بتاباند

دعایت می کنم، روزی زلال قطره اشکی

بیاید راه چشمت را

سلامی از لبان بسته ات، جاری شود با مهر

دعایت می کنم، یک شب تو راه خانه خود گم کنی

با دل بکوبی کوبه مهمانسرای خالق خود را

دعایت می کنم، روزی بفهمی با خدا

تنها به قدر یک رگ گردن، و حتی کمتر از آن فاصله داری

و هنگامی که ابری، آسمان را با زمین پیوند خواهد داد

مپوشانی تنت را از نوازش های بارانی

دعایت می کنم، روزی بفهمی

گرچه دوری از خدا، اما خدایت با تو نزدیک است

دعایت می کنم، روزی دلت بی کینه باشد، بی حسد

با عشق، بدانی جای او در سینه های پاک ما پیداست

شبانگاهی، تو هم با عشق با نجوا

بخوانی خالق خود را

اذان صبحگاهی، سینه ات را پر کند از نور

ببوسی سجده گاه خالق خود را

دعایت می کنم، روزی خودت را گم کنی

پیدا شوی در او

دو دست خالیت را پرکنی از حاجت و

با او بگویی:

بی تو این معنای بودن، سخت بی معناست

دعایت می کنم، روزی

نسیمی خوشه اندیشه ات را

گرد و خاک غم بروباند

کلام گرم محبوبی

تو را عاشق کند بر نور

دعایت می کنم، وقتی به دریا می رسی

با موج های آبی دریا به رقص آیی

و از جنگل، تو درس سبزی و رویش بیاموزی

بسان قاصدک ها، با پیامی نور امیدی بتابانی

لباس مهربانی بر تن عریان مسکینی بپوشانی

به کام پرعطش، یک جرعه آبی بنوشانی

دعایت می کنم، روزی بفهمی

در میان هستی بی انتها باید تو می بودی

بیابی جای خود را در میان نقشه دنیا

برایت آرزو دارم

که یک شب، یک نفر با عشق در گوش تو

اسم رمز بگذشتن ز شب، دیدار فردا را به یاد آرد

دعایت می کنم، عاشق شوی روزی

بگیرد آن زبانت

دست و پایت گم شود

رخساره ات گلگون شود

آهسته زیر لب بگویی، آمدم

به هنگام سلام گرم محبوبت

و هنگامی که می پرسد ز تو، نام و نشانت را

ندانی کیستی

معشوق عاشق؟

عاشق معشوق؟

آری، بگویی هیچ کس

دعایت می کنم، روزی بفهمی ای مسافر، رفتنی هستی

ببندی کوله بارت را

تو را در لحظه های روشن با او

دعایت می کنم ای مهربان همراه

تو هم ای خوب من

گاهی دعایم کن

+

در کنج دلم عشق کسی خانه ندارد کس جای در این خانه ویرانه ندارد

دل را به کف هر که دهم باز پس آرد کس تاب نگهداری دیوانه ندارد

در بزم جهان جز دل حسرت کش مانیست آن شمع که می‌سوزد و پروانه ندارد

دل خانه عشقست خدا را به که گویم کارایشی از عشق کس این خانه ندارد

گفتم مه من! از چه تو در دام نیفتی گفتا چه کنم دام شما دانه ندارد

در انجمن عقل فروشان ننهم پای دیوانه سر صحبت فرزانه ندارد

تا چند کنی قصه اسکندر و دارا ده روزه عمر این همه افسانه ندارد

پژمان بختیاری

ممنون علی بابا جونم خیلی لطف کردی خوشحال شدم خیلی زیاد دوستتون دارم

دل ام کپک زده آه

که سطری بنویسم از تنگی دل

هم چون مهتاب زده ئی از قبیله آرش بر چکاد صخره ئی

زه جان کشیده تا بن گوش به رها کردن فریاد آخرین

کاش دلتنگی نیز نام کوچکی می داشت تا به جان اش می خواندی

نام کوچکی

تا به مهر آورازش می دادی

همچون مرگ که نام کوچک زنده گی ست

وبر سکوب وداع اش به زبان می آوردی

هنگامی که قطاربان آخرین سوت اش را بدمد

و فانوس سبز

به تکان در آید

نامی به کوتاهی ی اهی

که در غوغای آهنگین غلتیدن سنگین پولاد بر پولاد

به لب جنبه ئی بدل می شود

به کلامی گفته و نا شنیده انگاشته

یا ناگفته ئی شنیده پنداشته

به یاد شاملو شاعر آزادی

عيد من باش گلم !



سفره اي باش به اندازه ي عشق



هفت سيني به بلنداي دلت



و مرا دعوت كن



سر آن سفره ناب




اي تو همرنگ گلابدعوتم كن به شراب!



آن شرابي كه ز انفاس لب تو جاريست



و مرا مست ترين خواهد كرد




عيد من باش گلم !



تو مرا خانه تكاني كن از عشق !



كه ببارد ز دلم



جلوه ي تازه ترين عيد رخت



عيد من باش گلم ... !