دعایت می کنم با این نگاه خسته، گاهی مهربان باشی

به لبخندی تبسم را به لب های عزیزی هدیه فرمایی

بیابی کهکشانی را درون آسمان تیره شب ها

بخوانی نغمه ای با مهر

دعایت می کنم، در آسمان سینه ات

خورشید مهری رخ بتاباند

دعایت می کنم، روزی زلال قطره اشکی

بیاید راه چشمت را

سلامی از لبان بسته ات، جاری شود با مهر

دعایت می کنم، یک شب تو راه خانه خود گم کنی

با دل بکوبی کوبه مهمانسرای خالق خود را

دعایت می کنم، روزی بفهمی با خدا

تنها به قدر یک رگ گردن، و حتی کمتر از آن فاصله داری

و هنگامی که ابری، آسمان را با زمین پیوند خواهد داد

مپوشانی تنت را از نوازش های بارانی

دعایت می کنم، روزی بفهمی

گرچه دوری از خدا، اما خدایت با تو نزدیک است

دعایت می کنم، روزی دلت بی کینه باشد، بی حسد

با عشق، بدانی جای او در سینه های پاک ما پیداست

شبانگاهی، تو هم با عشق با نجوا

بخوانی خالق خود را

اذان صبحگاهی، سینه ات را پر کند از نور

ببوسی سجده گاه خالق خود را

دعایت می کنم، روزی خودت را گم کنی

پیدا شوی در او

دو دست خالیت را پرکنی از حاجت و

با او بگویی:

بی تو این معنای بودن، سخت بی معناست

دعایت می کنم، روزی

نسیمی خوشه اندیشه ات را

گرد و خاک غم بروباند

کلام گرم محبوبی

تو را عاشق کند بر نور

دعایت می کنم، وقتی به دریا می رسی

با موج های آبی دریا به رقص آیی

و از جنگل، تو درس سبزی و رویش بیاموزی

بسان قاصدک ها، با پیامی نور امیدی بتابانی

لباس مهربانی بر تن عریان مسکینی بپوشانی

به کام پرعطش، یک جرعه آبی بنوشانی

دعایت می کنم، روزی بفهمی

در میان هستی بی انتها باید تو می بودی

بیابی جای خود را در میان نقشه دنیا

برایت آرزو دارم

که یک شب، یک نفر با عشق در گوش تو

اسم رمز بگذشتن ز شب، دیدار فردا را به یاد آرد

دعایت می کنم، عاشق شوی روزی

بگیرد آن زبانت

دست و پایت گم شود

رخساره ات گلگون شود

آهسته زیر لب بگویی، آمدم

به هنگام سلام گرم محبوبت

و هنگامی که می پرسد ز تو، نام و نشانت را

ندانی کیستی

معشوق عاشق؟

عاشق معشوق؟

آری، بگویی هیچ کس

دعایت می کنم، روزی بفهمی ای مسافر، رفتنی هستی

ببندی کوله بارت را

تو را در لحظه های روشن با او

دعایت می کنم ای مهربان همراه

تو هم ای خوب من

گاهی دعایم کن

اولین پست‌من ... درگروه قیصرعزیزم ... !

hehehehehe

هر عصر با سنجاق سرهاي جنگ زده مان
در آلبوم هاي آبادان رژه مي رفتيم
و دلمان نمي آمد بگوييم روزي در كفن و دفن اين همه خيابان كم خواهي آورد
حالا هر چند گلوله هاي مشقي مرگ را حرام مي كنند
من براي معصيت بعدي آماده ام
با گردنبند صدف
و دامني كه به تاراج خدايان رفته ست
از ميان اين سه گلوله
آنكه با تو سر و سري دارد به هدف خواهد خورد
تا از آغوشت زنده بيرون نيايم
هميشه پاي شخص سومي در مذاكرات عاشقانه در ميان است
با حسادتي متمركز در جبهه هاي تنش

در سيگاري نيم سوز پناه مي گيرم
و با اجاق درد و دل مي كنم
كه تباهي
سقوط در دستمال هاي گلدوزي شده بود ... !

آدم همین گونه که هست / هست
می نشیند /نشسته است
می ایستد / ایستاده است
می میرد / مرده است

من نمرده ام
و هیچ مرضی در من شیرین ترازقند نیست
هر صبح با صدای مدونا ازخواب بیدارمی شوم
کت و شلوار راه راهم را می پوشم
و به اندازه ی خیابان ها
در کفش هایم قدم می زنم

من نمرده ام
و چسب ها هنوز کف پاهایم را لمس می کنند
قرص ها تکانم می دهند
و ماسک ها نفس هایم را تصفیه

هر شب به اندازه ی دندان ها مسواک می زنم
به اندازه ی تخت روی خودم می خوابم
وبه اندازه ی خواب هایم راه می روم

آدم همین گونه که هست / هست

و امامزاده های شهر، با دو الف برافراشته از دو سوی گنبدها ما را که کوتاهیم به آفتاب نبردند
و اویــن با الفی به شکل برج های نگهبانی ما را که در بندیم آزاد نکرد
و اره ها با الف های دندانه دارشان تنها درخت هامان را انداختنــــــد...

آزادی اما الف داشت


دیدم آریایی ها از سمت سیبری که می آمدند الف داشتند

برگشتم چندسال رابه عقب]
برگشتم چندسال رابه عقب
[ برگشتم چندسال رابه عقب برگشته باشم خوب است؟…


بی وضو داشتیم از خشکی های آنور آب می آمدیم فلات،
با اسب وُ ارابه وُ الف های بسیارمان
بعدها دختر چوپانی بودم که گوسفندها را می برد چـَــــرا
و یادش داده بودند که «علف» با «الف» نسبتی دور دارد ... !