چشم‌هام

براي همه جا

در و پنجره مي‌سازد

شايد بيايي.

عاشق چشم‌هات باشم

از در راهم مي‌دهي

يا از پنجره بيايم؟

کف دست‌هام را بر صورت پنجره

سرد مي‌کنم.

...

بر کلمه‌هات چشم مي‌کشم

بوي تنت را در ذهنم مي‌چرخانم

که چيزي نبينم ديگر.

براي بودنت چه کنم

آقاي من؟

و حالا باز برگشته‌ام

مرا نمي‌بيني

مثل سايه در اتاق راه مي‌روم.

و مي‌روم

که دنبال تو بگردم.

...

دوري تو

مزه‌ي قبر مي‌دهد چقدر!

اين گلدان هم پژمرد

کسي آبش نداده بود.

دست‌هات توي دست‌هام بود

و بيدار شدم...

مي‌خواهم

باز چشم‌هام را ببندم.

سراسيمه مي‌آيي

خودت را مي‌سپاري به دست‌هاي من.

با تنت چکار کنم؟

...

پلک مي‌زنم

و به سقف خيره مي‌شوم.

با نبودنت چکار کنم؟

سال بلوا

تماما مخصوص / ص ۳۴۱

عین‌القضاة من!
روزها و شب‌هام
به جستجو می‌گذرد
و تنهایی‌هام خالی از من و تو
خالی از خدا.
حتا جنازه‌ی شعله‌ور خدایان
این تاریکی را درمان نمی‌کند.

دروغ
تاريکی‌ست.
در بازی‌های کودکانه
دروغ جزو شيطنت نبود.
شيطان اگر
خود را
کتک‌خورده‌ی آدم نمی‌خواند
قابل ترحم نمی‌شد.

پرنده‌ی ساعت لنگری می‌گفت:
کو کو!
و زمان می‌گذشت.


هرچقدر تاریک
باز تو خدای منی
هرچقدر تاریک
از سوسوی سر انگشتانت
خورشیدی می‌سازم
تا خدایان به زمین باز گردند.

تاريکی
دروغی‌‌ست
که با نور برملا می‌شود.
و من به انتظار پيکری شعله‌ور
بر بلندای شهر
نگاهم را شعله می‌کشم
و
ساعت پايان نزديک می‌شود
نزديک‌تر از نبض تو
به گردن من.


کسی می‌خواند:
کو کو!
می‌خواند و پس می‌نشيند
در ويترين قاب‌شيشه‌ای.
پس،
می‌نشينم به تو نگاه می‌کنم؛
در ساعتی که نيست
سرت را بيرون بياور و
بخوان!
چون پرنده‌ای که نيست.

عین‌القضاة من!
زندگی
جنازه‌ی بردار شده‌ای است
که از پی شعله‌ی شمعی برافروخته باشند
اینجا برای خدایان حیاتی نمانده
تا از مرده بستانند
و مرده‌ها هنوز انتظار تو را می‌کشند.


هيچ آدمی بر ساحل نشسته نيست
هيچ نشسته‌ای نيست
هيچ ساحلی نيست
هيچ آدمی نيست.
نيست می‌شوم بی تو.

هرچقدر تاریک
باز تو خدای منی
هرچقدر تاریک
جنازه‌ها را
به جستجوی زندگی فروهشته
با تو پوست خواهم کند.
...
جنازه‌ها را
از کاه پر می‌کنی یا از خود؟


خودم را از تو پر می‌کنم
تا آخرين نگاهم
به رفتن تو باشد.
ديدی؟
ديدی زندگی سراسر
خارزار بود؟

حیف است هزار سال بخوابم و خواب تو را نبینم!