روزی شیوانا پیرمعرفت را به یک مجلس عروسی دعوت کردند. جوانان شادی می کردند و کودکان از شوق در جنب و جوش بودند.عروس و داماد نیز از خوشحالی در پوست خود نمی گنجیدند...

ناگهان پیرمردی سنگین احوال از میان جمع برخاست و خطاب به جوانان فریاد زد که: مگر نمی بینید شیوانا اینجا نشسته است؟! کمی حرمت بصیرت و معرفت استاد را نگه دارید و اینقدر بی پروا شوق وشادی خود را نشان ندهید!

ناگهان جمعیت ساکت شدند و مات ومبهوت ماندند که چه کنند!؟

از سویی شیوانا را دوست داشتند و حضور او را در مجلس خود برکت آفرین می دانستند و از سوی دیگر نمی توانستند شور و شوق خود را در مجلس عروسی پنهان کنند!

سکوتی آزار دهنده دقایقی بر مجلس حاکم شد. پیرمردان از این سکوت راضی شدند و به سوی استاد برگشتند و از او خواستند تا با بیان جمله ای جوانان بازیگوش مجلس را اندرز دهد!

شیوانا از جا برخاست. دستانش را به سوی زوج جوان دراز کرد و گفت: شیوانا اگر به جای شما بود دهها بار بیشتر فریاد شوق می کشید و اگر همسن و سال شما بود از این اتفاق میمون و مبارک هزاران برابر بیشتر از شما شادی می کرد. به خاطر این شیوانایی که از جوانی فاصله گرفته است و به حرمت معرفت و بصیرتی که در او جستجو می کنید، هرگز اجازه ندهید احساس شادی و شادمانی و شوریدگی درونی شما به خاطر حضور هیچ شیوانایی سرکوب شود! شادی کنید و زیباترین اتفاق جوانی یعنی زوج شدن دو جوان تنها را قدر بدانید که امشب ما اینجا به خاطر شیوانا جمع نشده ایم تا به خاطر او سکوت کنیم!

آن شب پیرمردان مجلس نیز همپای جوانان شادی کردند ...

پسر خيلي خوبيه ، فقط اينقده توي اين كتابهاي چرت و پرت غرقه ، كه بد بخت از زندگي هم ساقط شده ، گاهي بر حسب رفاقت چندين ساله ، ميرم وسعي مي كنم يه جورايي نجاتش بدم چيكار كنم دوستي براي همين روزاست ديگه ، ولي واقعيتش چيزه ديگست . اون سعي مي كنه با روحيه پاك خودش ، دست منو از اين منجلاب زندگي كه تا خر خره رفتم بگير ونجاتم بده ، خيلي وقت بود كه ازش خبري نداشتم تا اينكه ديدم يه تك زنگي زد كه پاشم برم پيشش ، من هم یه راست رفتم منزلش..... بعد از حال واحوال ، منو برد تو اتاقي كه پر شده بود ازانواع واقسام كتاب كه بيشترش هم فلسفي بود . بعد از اينكه دو تا چاي قند پهلو نوش جان كرديم نمي دونم از گرماي چاي بود يا از چي بود كه يكدفعه ، روبه من كرد وگفت : فلسفه عجيبيه اين فلسفه ماكياولي چيزي ازش مي دوني يا نه ؟ من هم راحت گفتم نه ، تو كه خودت بهتر مي دوني من اصلا از حرفهاي فلسفي سر در نميارم حالا خلاصش كن بگو ، چي مي خواد بگه ؟ ديدم ، درست دوتا تخم چشممو نگاه كرد و گفت : اين جناب اقاي ماكياول ، معتقد است كه راستي و درستي بدترين سياست ا ست ورسما اعلام كرد كه تزوير و نادرستي بهترين ونزديكترين راه براي رسيدن به هدف مي باشه. چه اشكالي داره در تاريخ فكري بشر، ادم نازنين اين چنيني هم داشته باشيم ، اين بنده خدا در سال 1469 ميلادي در شهر فلورانس ايتاليا پا به عرصه و قدم مباركش را به اين عالم خاكي گذاشت. او براستي مددكار افراد شرير و بد ذاتي بود كه مي تونستند صاحب جاه ومقام بشند .هراندازه كه فلاسفه اخلاق بعد از انبيا ي الهي بزرگترين نقش هدايتي را بعهده داشتند ، ولي اين استاد بزرگوار فلسفه سياسي اينجانب اصلا بويي از اخلاقيات نبرده كه هيچ ، حتي انرا يك سم مهلك مي دونسته ، بطوريكه معتقد بود براي رسيدن به هدف تا مي توني به دشمن خود نه يك خنجر بلكه يك شمشير ، ان هم نه از روبرو بلكه از پشت سر كه نفهمه از كجا خورده وارد كنيد . و يا اينكه براي رسيدن به هدف بدي كن ولي قصد ونمايش نيكي را نشان بده ، بعدش هم ادامه داد كه قدرت ، تخريب ببار میاره ، اگر قدرتمند نباشي بايد به تخريب بر عليه خودت عادت كني .......سپس رو كرد به من وگفت : حالا يه كمي از اين صحبتها بياييم بيرون راستي يه سوال داشتم ، فرق بين دروغ گفتن و دروغ شنيدن چيه ؟ نگاش كردم وگفتم

زنگ تفريحمون، چه زود تموم شد و رنگ حقيقت ، چه جوري كم كم به واقعيت نزديك... بد جوري شك وترديد ديوونم كرده به زمين وزمان هم شك دارم. مي دونم بيماري روحي اما نمي دونم. چه جوري بايد حلش كنم كه با دوا درمون و دكتر رفتن . جز كرختگي و خواب الودگي وبي حسي هيچ چيز ديگري حاصلم نشد...بخاطر اين بيماري سگ مصب ديگه از من واقعي هيچ نشوني باقي نمونده .

- تمومش كن. ديگه ، سه سال طول كشيد. من اخر نفهميدم تومرجانودوست داري يا منو

- به من فرصت بده، مطمئن باش تمومش مي كنم... فقط يك فرصت كوتاهي ازتو مي خوام... يك فرصت كوتاه... عشق من اين فرصت را از من نگير ...خواهش مي كنم

خسته ام، دنبال يك بهانه ام، مرجان... خوب منو مي شناسه كه مدت ها باهم زير يك سقف بوديم و او به بهانه گيري هاي بيجاي من ، قهر و اشتي هاي من عادت كرده و تنها سكوت مي كنه، جر وبحث هم نمي كنه، فقط مي خواد، منو ساكت كنه، بيچاره زنم كه نمي دونست با كي داره زندگي مي كنه، بخدا راست ميگن ، خونه اي كه دران رنگ اتاقاش رنگ شك ، ترديد باشه، خونه نيست ، ويرونست .

- مرجان، ساعت يازده زنگ زدم خونه نبودي... كجا رفته بودي؟

- من از صبح تا الان خونه بودم، جايي نرفته بودم

- داري به من دروغ مي گي، تو ساعت يازده صبح روز سه شنبه كجا رفته بودي؟

- كدام سه شنبه را مي گي؟

- امروز چند شنبست؟

- نميدونم امروز چند شنبست

- تو نمي دوني امروز سه شنبست؟

- من چه ميدونم امروز چند شنبست... خوب حالا منظور

- خوب منظورم، امروز كه سه شنبست تو ساعت يازده صبح كجا بودي؟

- ديوونه شدي يا مي خواهي منو ديوونه كني، تو اصلا، حالت خوبه... اين حرف ها، چيه كه از من مي پرسي ؟

- مي خوام بدونم

- چي رو بدوني ؟

- امروز كجا بودي ؟

-والله خونه بودم بالله خونه بودم... بابا به دينت به مذهبت خونه بودم... تو به من شك داري؟

- اره !!!!!

- تو بعد از هفت سال زندگي مشترك به من شك داري؟

- اره !!!!!

- پس بگو... من نتونستم اين شك لعنتي رو از روز اول زندگيمون تا حالا از ذهنت پاك كنم ولي حالا مي بينم ، تو اين دو ، سه سال اخير، يه جور ديگه اي داري با من رفتار مي كني وصحبتت هم عوض شده. فكر مي كردم چون منو دوست داري حس حسوديت گل مي كنه اجازه نمي دي سر خود هرجا كه دوست دارم برم و يا بيرون حق حرف زدن باكسي رو ندارم ، ولي حالا فهميدم نه بابا ، تو به من مشك

مدتهاست كه از ان ماجرا مي گذرد . ولي داغش هنوز تو دلمه....راستش، به

توسط يكي از اشناهاي دورمون تونستم با او اشنا شم، انهم نه از طريق

حضوري ... بلكه تلفني ، هرچي هم كه اصرار كردم . فقط يكبار از نزديك

اون ببينم . نشد كه نشد... اخه ، نظرش اين بود كه همديگه رو را تا خوب

نشناسيم . نبايد باهم افتابي شيم ، مي گفت : از طريق تلفن راحتر مي تونيم

.همديگه رو بهتر ، بشناسيم . كه بعدا به مشكلي بر نخوريم . خو ب ديگه،

اين هم از شانس من و كاريش هم نمي شه كرد. تا اينكه بالاخره بعد از مدتي

كه گذشت وخواهش و تمناي من نتيجه داد و راضي به ملاقات از نوع نزديك شد. قرار

ملاقاتمون هم شد. راس ساعت شش بعدازظهر و مقررش در محل مورد نظر هر

دومون، صادقانه بگم اين اولين ملاقات خصوصي من بود كه داشت در زندگيم، شكل

واقعي به خود مي گرفت و من سر تاپا ملتهب و هيجان زده در محل مورد نظر

انتظارشو مي كشيدم. يه چشمم بيرون ماشين بود و يه چشمم به ساعت... كه ديدم ناگهان

افسانه خانم، داخل ماشينم شد. واقعا نمي تونم از زيبايش چيزي بگم كه واقعا زيبا بود.

هر چند كه لباس معمولي بر تن داشت. منم كه دست وپامو گم كرده بودم. مثل نديد

بديدها نگاش مي كردم. همه چيز روال عادي خودشو داشت. هنگاميكه داشتم. صورت

قشنگشومي ديدم. دلم هري ريخت و يه شرمي تومن پيدا شد. اين اولين ملاقات مون بود

كه مي خواستم. از نزديك قيافه اون ببينيم. كه قيافه تو زندگي من خيلي مهمه، حالا يكي

نيست بگه، نه اينكه قيافت شبيه جرج كلونيه ، مي خواي خانمت هم شبيه جونيفر لوپز

باشه، راستي، راستي... درسته كه ميگن، همه چيز ما ادما برعكسه، بهر صورت تو

اون لحظات، سكوت بدي حاكم شد. نه من حرفي مي زدم. نه افسانه، شرم حضوري منو

گرفته بود كه نگو ونپرس، حالا من شده بودم دختر، اون شده بود. پسر، كه براش،

خيلي عادي و پيش پا افتاده بود. مثل اينكه خانم چندين وچند نوبت امتحانات ورودي داده

و اصلا وابدا ترسي در دلش نداشت ! مونده بودم با اينهمه بي خيالي چرا به من

نزديك نمي شد !! بهر حال با جون كندن ماشينو راه انداختم، نمي دونستم. بايد از كجا شروع كنم.........................

چون بار اولم بود كمي هم خجالتي، حالا اينجا مي خواستم . نقش هنر پيشه

هاي اول فيلم هم باشم، راست مي گن به مرده اگه رو نشون بدن بلند ميشه

يه ايروبيك هم

نوازنده بودم و تو ي مراسم هاي جشن و عروسي ويلون مي زدم. اگه عروسي و جشني

هم تو كار نبود و مي ديدم . دستم تنگ شده وخالي ... بيكار نمي نشستم و حتي براي

رهگذرها هم كه شده مي زدم . كه هم بتونم ، توي اين روزگار عجيب و غريب براشون

، يه جورايي ، سرگرمي درست كنم و هم يه كسب روزي ، براي خودم. وتنها عشقم

هم همين ساز ويولنه. البته ، يه نقشه هاي تو سرم بود . كه عملي نشد. مي خواستم.

براي خودم يه اهنگساز خوب بشم كه نشدم ... داشتم، توي هنرستان درس موسيقي مي

خوندم كه زد پدرم مرد و خرجي خونه افتاد. به گردن من كه ، تنها نبودم . من بودم و

يه مادر پير و خواهرشوهر نكرده تو خونه و يه برادركه ، بدرد لاي جرز ديوار خوبه ،

كه توي اين عالم، فقط ياد گرفته بود از صبح تا شب ، بالاي بوم خونه، اونم ... خونه

كلنگي پدري مشغول... دون دادن به كفتراش باشه، و بس... اصلا ، انگار نه انگار

كه تو اين خونه داره ، چي مي گذره ، با اين شرايط من بايد مايحتاج انها را با همين

ويولون جور مي كردم... كارم طوري بود . كه از اول شب شروع ميشد ، تا نيمه هاي

شب با عشقي كه به سازم داشتم يه ضرب مي زدم . بعد خسته مونده، مي رفتم. تو

خونه ، و گوشه اي مي افتادم . مي خوابيدم. مثل جنازه كه خرس، تو سرماي سخت

زمستون ، اين جوري نمي خوابيد. البته ، تنها نبودم وبا گروه كار مي كردم. ان شب

هايي كه برنامه داشتم خيالم راحت بود. كه زهرا ، خواهرم مي اومد . اينقده داداش

مصطفي، داداش مصطفي ، مي گفت : كه بيدارم مي كرد . وقتي هم كه بلند مي شدم يه

سر وصورتي صفا مي دادم . اونم قر بونش برم با يه چاي تلخ شروع مي كرد. طفلكي

بد جوري غم منو داشت .وخيلي زحمت منو مي كشيد. كه لباسا مو مي شست ، سعي

مي كرد. حتي المقدور يه غذاي تازه برام درست كنه كه يه جوني بگيرم و اماده رزم بشم

و اتفاقا ، اتفاقات روز رو هم ، برام از الف بسمالله تا ياي اخرش هم مي گه، كه

بيشترش هم از اين داداش بي معرفته ، كه يه تكون به خودش نمي ده . يه كاري براي

خودش دست وپا كنه ، كه بابا اومديم يه روزي اين دستم ، فلج شد و ديگه نتونستم هيچ

غلطي بكنم بعد تو، لنگ به هوا مي خواي چه غلطي بكني، تو كله پشت بوم ... چشم

داري، مي بيني كه منم هرچي در ميارم ، مي ريزم .خرجي خونه و يه پس اندازي هم

براي اين خواهر كه اگه خواست يه روزي بره خونه شوهر

کامیون حمل زباله))*
*روزی من با تاکسی عازم فرودگاه بودم. ما داشتیم در خط عبوری صحیح رانندگی می
کردیم که ناگهان یک ماشین درست در جلوی ما از **محل** پارک خود بیرون پرید.
رانندة تاکسی من محکم ترمز گرفت.* *ماشین سر خورد، و دقیقاً به فاصله چند
سانتیمتری از ماشین دیگر متوقف شد!*
*راننده ماشین دیگر سرش را ناگهان بيرون آورد و شروع کرد به فریاد زدن به طرف
ما. راننده تاکسی فقط لبخند زد و برای آن شخص دست تکان داد. منظورم این است که
او واقعاً دوستانه برخورد کرد.*
*با تعجب از او پرسیدم: ((چرا شما اين رفتار را کردید؟ آن شخص نزدیک بود ماشین
تان را از بین ببرد و ما رابه بیمارستان بفرستد!)) در آن هنگام بود که راننده
تاکسی درسی را به من آموخت که هرگز فراموش نکرده و برايتان توضيح ميدهم:*
*((قانون کامیون حمل زباله.)) **او توضیح داد که** **بسیاری از افراد مانند
کامیون های حمل زباله هستند. آنها سرشار از آشغال، ناکامی، خشم، و ناامیدی در
اطراف می گردند. وقتی آشغال در اعماق وجودشان* * تلنبار می شود، آنها به جایی
احتیاج دارند تا آن را تخلیه کنند و گاهی اوقات روی شما خالی می کنند.*
*به خودتان نگیرید. فقط لبخند بزنید، دست تکان بدهید، برایشان آرزوی خیر بکنید،
و بروید.*
*آشغال های آنها را نگیرید تا به افراد دیگر ی در سرکار، در منزل، یا توی
خیابان پخش کنيد.*
*حرف آخر این است که افراد موفق اجازه نمی دهند که کامیون های آشغال روزشان را
خراب کنند و باعث ناراحتی آنها شوند.*
*زندگی خیلی کوتاهتر از آن است که صبح با تأسف از خواب برخیزید، از این
رو..... ((افرادی را که با شما خوب رفتار می کنند* *دوست داشته باشید. برای
آنهایی که رفتار مناسبی ندارند دعا کنید.))*

دختر هیچ خواستگاری نداشت. او هر روز از پنچره چشم به راه کسی بود...

روزها یکی یکی می آمدند، اما کسی با آنها نبود...

روزها هفته می شدند و دسته جمعی می آمدند اما کسی همراهشان نمی آمد !

روزها با دوستان و با بستگانشان، با قوم و با قبیله هایشان ماه و سال می شدند و می آمدند اما کسی را با خود نمی آوردند...

اما دختران دیگر غمزه، دختران دیگر خنده های پوشیده، دختران نازو دلشوره، دختران حلقه، دختران آیینه و شمعدان دختران رقصان،دختران پای کوبان، دختران زنان شدند و زنان مادران و مادران اندوه گزاران...

دختر اما باز، هیچ خواستگاری نداشت و همچنان از پنچره تماشا می کرد...

اما سرانجام دختر روزی خواستگارش را شناخت :

خواستگارش همان درخت بود که روزها و ماهها و سالها رو به روی خانه دختر، خاطر خواه ایستاده بود...!

خواستگار دختر درخت بود !!!

درخت گفت: آیا این همه انتظارم را پاسخ می دهی. آیا مرا به همسری می پذیری؟

دختر می خواست بگوید که با اجازه بزرگترها ... اما هرچه چشم گردانید، بزرگتر از آسمان ندید...

آسمان لبخندی زد که خورشید شد و دختر گفت: آری و درخت هزار سکه برگ طلایی به پای دختر ریخت. دختر مهریه اش را به عابران بخشید ...

دختر گفت: من اما جهیزیه ای ندارم که با خود بیاورم.

درخت گفت: تو دو چشم تماشا داری که همین بس است .

درخت گفت: می دانی بانو ! من سواد ندارم .

دختر گفت: هر برگت یک کتاب است می خواهم ورق ورق پیش تو خواندن بیاموزم.

دختر گفت: خبر داری که من عاشق رهایی ام. میترسم از مردی که دست و پایم را بند کند؟

درخت گفت: من دلباخته پرندگی ام. زنی که پرنده نباشد زن نیست.

درخت گفت: چیزی نمی پرسی از خاک و از زادگاهم از خون و از خویشاوندانم؟

دختر گفت: پرسیدن نمی خواهد پیداست با اصل و با نسبی بلندایت می گوید که چقدر ریشه داری.

دختر گفت: خلوتم برکه کوچکی ست گرداگردم نکند توآن شوهری که برکه ام را بیاشوبی.

درخت گفت: حریمت را به فاصله پاس می دارم ریشه هایمان درهم شاخه هایمان اما جداست.

درخت گفت: نه پدری نه مادری . من هیچ کس و کاری ندارم.

دختر گفت: عمری است ولی که روی پای خود ایستاده ای. تو آن مردی که جز به خودت به هیچ کس تکیه نکردی و این ستودنی است.

درخت سر بر افراشت. سایه اش را بر سر دختر انداخت و دختر خندید و گفت: سایه ات از سرم کم مباد !

و این گونه دختر به همسری درخت در آ

جک و دوستش باب تصمیم می گیرندبرای تعطیلات به اسکی برند. با همدیگه رخت و خوراک و چیزهای دیگرشان را بار ماشین جک می کنند و به سوی پیست اسکی راه می افتند
پس از دو سه ساعت رانندگی ، توفان و برف و بوران شدیدی جاده را در بر گرفت چراغ خانه ای را از دور می بینند و تصمیم می گیرند شب را آنجا بمانند تا توفان آرام شود و آنها بتوانند به راه خود ادامه دهند
هنگامی که نزدیکتر می شوند می بینند که آن خانه در واقع کاخیست بسیار بزرگ و زیبا که درون کشتزار پهناوریست و دارای استبلی پر ازاسب و آن دورتر از خانه هم طویله ای با صدها گاو و گوسفند است
زنی بسیار زیبا در را باز می کند. مردان که محو زیبایی زن صاحبخانه شده بودند، توضیح می دهند که چگونه در راه گرفتار توفان شده اند و اگر خانم خانه بپذیرد شب را آنجا سر کنند تا صبح به راهشان ادامه دهند.
زن جذاب با صدایی دلنشین گفت: همانطور که می بینید من در این کاخ بزرگ تنها هستم ، اما مساله این است که من به تازگی بیوه شده ام و اگر شما را به خانه راه دهم از فردا همسایه ها بدگویی و شایعه پراکنی را آغاز می کنند
جک پاسخ داد: نگران نباشید، برای این که چنین مساله ای پیش نیاید ما می تونیم در استبل بخوابیم. سحرگاه هم اگر هوا خوب شده باشد بدون بیدار کردن شما راه خود را به طرف پیست اسکی ادامه خواهیم داد
زن صاحبخانه می پذیرد و آن دو مرد به استبل می روند و شب را به صبح می رسانند بامداد هم چون هوا خوب شده بود راه می افتند
حدود نه ماه بعد جک نامه ای از یک دادگاه دریافت می کند در آغاز نمی تواند نام و نشانیهایی که در نامه نوشته بود را به یاد آورد اما سر انجام پس از کمی فشار به حافظه می فهمد که نامه دادگاه درباره همان زن جذاب صاحبخانه ای است که یک شب توفانی به آنها پناه داده بود
پس از خواندن نامه با سرگردانی و شگفت زده به سوی دوستش باب رفت و پرسید: باب، یادت میاد اون شب زمستانی که در راه پیست اسکی گرفتار توفان شدیم و به خانه ی آن زن زیبا و تنها رفتیم؟
باب پاسخ داد: بله
جک گفت: یادته که ما در استبل و در میان بو و پشگل اسب و قاطر خوابیدیم تا پشت سر زن صاحبخانه حرف و حدیثی در نیاید؟
باب این بار با صدایی لرزانتر پاسخ داد: آره.. یادمه
جک پرسید: آیا ممکنه شما نیمه شب تصادفی به درون کاخ رفته باشید و تصادفی سری به آن زن زده باشید؟
باب سر به زیر انداخت و گفت: من … بله…من…
جک ک

خواهش میکنم. موفق باشی. خوشحالم اونجا بچه ها خوششون اومده بود

ناگهان صداي فريادي را ‌شنید و متوجه ‌شد كه كسي در حال غرق شدن است.

فوراً به آب ‌پرید و او را نجات ‌داد...

اما پيش از آن كه نفسي تازه كند فريادهاي ديگري را شنید و باز به آب ‌پرید و دو نفر ديگر را نجات ‌داد!

اما پيش از اين كه حالش جا بيايد صداي چهار نفر ديگر را كه كمك مي‌خواستند ‌شنید ...!

او تمام روز را صرف نجات افرادي ‌كرد كه در چنگال امواج خروشان گرفتار شده بودند ، غافل از اين كه چند قدمي بالاتر ديوانه‌اي مردم را يكي يكي به رودخانه مي‌انداخت...!

اول اینکه سعی کن در زندگی بهترین غذای جهان را بخوری!

دوم اینکه در بهترین بستر و رختخواب جهان بخوابی !

سوم اینکه در بهترین کاخها و خانه های جهان زندگی کنی !!!

پسر لقمان گفت ای پدر ما یک خانواده بسیار فقیر هستیم چطور من می توانم این کارها را انجام دهم؟

لقمان جواب داد :

اگر کمی دیرتر و کمتر غذا بخوری هر غذایی که میخوری طعم بهترین غذای جهان را می دهد .

اگر بیشتر کار کنی و کمی دیرتر بخوابی در هر جا که خوابیده ای احساس می کنی بهترین خوابگاه جهان است .

و اگر با مردم دوستی کنی و در قلب آنها جای می گیری و آنوقت بهترین خانه های جهان مال توست...

شب هنگام، محمد باقر -طلبه جوان- در اتاق خود مشغول مطالعه بود كه به‌ناگاه دختري وارد اتاق او شد، در را بست و با انگشت به طلبه بيچاره اشاره کرد که سكوت كند و هيچ نگويد. دختر پرسيد: شام چه داري؟! طلبه آن‌چه را که حاضر کرده بود آورد و سپس دختر كه شاهزاده بود و به خاطر اختلاف با زنان حرمسرا خارج شده بود در گوشه‌اي از اتاق خوابيد.صبح که دختر از خواب بيدار شد و از اتاق خارج شد، مأموران، شاهزاده خانم را همراه طلبه جوان نزد شاه بردند. شاه عصباني پرسيد: چرا شب به ما اطلاع ندادي و... محمد باقر گفت: شاهزاده تهديد کرد که اگر به کسي خبر دهم مرا به دست جلاد خواهد داد. شاه دستور داد که تحقيق شود که آيا اين جوان خطائي کرده يا نه؟ و بعد از تحقيق از محمد باقر پرسيد چطور توانستي در برابر نفست مقاومت نمائي؟ محمد باقر 10 انگشت خود را نشان داد و شاه ديد که تمام انگشتانش سوخته و ... علت را پرسيد. طلبه گفت: چون او به خواب رفت نفس اماره مرا وسوسه مي‌نمود. هر بار که نفسم وسوسه مي‌کرد يکي از انگشتان را برروي شعله سوزان شمع مي‌گذاشتم تا طعم آتش جهنم را بچشم و بالاخره از سرشب تا صبح بدين وسيله با نفس مبارزه کردم و به فضل خدا، شيطان نتوانست مرا از راه راست منحرف کند و ايمانم را بسوزاند.شاه عباس از تقوا و پرهيزکاري او خوشش آمد و دستور داد همين شاهزاده را به عقد ميرمحمدباقر درآوردند و به او لقب ميرداماد داد و امروزه تمام علم دوستان از وي به عظمت و نيکي ياد کرده و نام و يادش را گرامي مي‌دارند. از مهمترين شاگردان وي مي‌توان به ملاصدرا اشاره نمود.

روزی شیوانا پیر معرفت یکی از شاگردانش را دید که زانوی غم بغل گرفته و گوشه ای غمگین نشسته است. شیوانا نزد او رفت و جویای حالش شد. شاگرد لب به سخن گشود و از بی وفایی یار صحبت کرد و اینکه دختر مورد علاقه اش به او جواب منفی داده و پیشنهاد ازدواج دیگری را پذیرفته است.

شاگرد گفت که سالهای متمادی عشق دختر را در قلب خود حفظ کرده بود و بارفتن دختر به خانه مرد دیگر او احساس می کند باید برای همیشه با عشقش خداحافظی کند.

شیوانا با تبسم گفت:” اما عشق تو به دخترک چه ربطی به دخترک دارد!؟”

شاگرد با حیرت گفت:” ولی اگر او نبود این عشق و شور و هیجان هم در وجود من نبود!؟”

شیوانا با لبخند گفت:” چه کسی چنین گفته است. تو اهل دل و عشق ورزیدن هستی و به همین دلیل آتش عشق و شوریدگی دل تو را هدف قرار داده است. این ربطی به دخترک ندارد. هرکس دیگر هم جای دختر بود تو این آتش عشق را به سمت او می فرستادی. بگذار دخترک برود!

این عشق را به سوی دختر دیگری بفرست. مهم این است که شعله این عشق را در دلت خاموش نکنی . معشوق فرقی نمی کند چه کسی باشد! دخترک اگر رفت با رفتنش پیغام داد که لیاقت این آتش ارزشمند را ندارد. چه بهتر! بگذار او برود تا صاحب واقعی این شور و هیجان فرصت جلوه گری و ظهور پیدا کند! به همین سادگی

مردي براي اصلاح سر و صورتش به آرايشگاه رفت در بين کار گفت و گوي جالبي بين آنها در گرفت.
آنها در مورد مطالب مختلفي صحبت کردندوقتي به موضوع خدا رسيد
آرايشگر گفت: من باور نمي کنم که خدا وجود دارد.
مشتري پرسيد: چرا باور نمي کني؟
آرايشگر جواب داد: کافيست به خيابان بروي تا ببيني چرا خدا وجود ندارد؟ شما به من بگو اگر خدا وجود داشت اين همه مريض مي شدند؟ بچه هاي بي سرپرست پيدا ميشد؟ اگر خدا وجود داشت درد و رنجي وجود داشت؟
نمي توانم خداي مهرباني را تصور کنم که اجازه دهد اين همه درد و رنج و جود داشته باشد.
مشتري لحظه اي فکر کرد اما جوابي نداد چون نمي خواست جر و بحث کند.
آرايشگر کارش را تمام کرد و مشتري از مغازه بيرون رفت به محض اينکه از مغازه بيرون آمد مردي را ديد با موهاي بلند و کثيف و به هم تابيده و ريش اصلاح نکرده ظاهرش کثيف و به هم ريخته بود.
مشتري برگشت و دوباره وارد آرايشگاه شد و به آرايشگر گفت:ميدوني چيه! به نظر من آرايشگرها هم وجود ندارند.
آرايشگر گفت: چرا چنين حرفي ميزني؟ من اينجا هستم. من آرايشگرم.همين الان موهاي تو را کوتاه کردم.
مشتري با اعتراض گفت: نه آرايشگرها وجود ندارند چون اگر وجود داشتند هيچکس مثل مردي که بيرون است با موهاي بلند و کثيفو ريش اصلاح نکرده پيدا نمي شد.
آرايشگر گفت: نه بابا! آرايشگرها وجود دارند موضوع اين است که مردم به ما مراجعه نميکنند.
مشتري تاکيد کرد: دقيقا نکته همين است. خدا وجود دارد. فقط مردم به او مراجعه نميکنند و دنبالش نمي گردند.
براي همين است که اين همه درد و رنج در دنيا وجود دارد.!