دعایت می کنم با این نگاه خسته، گاهی مهربان باشی

به لبخندی تبسم را به لب های عزیزی هدیه فرمایی

بیابی کهکشانی را درون آسمان تیره شب ها

بخوانی نغمه ای با مهر

دعایت می کنم، در آسمان سینه ات

خورشید مهری رخ بتاباند

دعایت می کنم، روزی زلال قطره اشکی

بیاید راه چشمت را

سلامی از لبان بسته ات، جاری شود با مهر

دعایت می کنم، یک شب تو راه خانه خود گم کنی

با دل بکوبی کوبه مهمانسرای خالق خود را

دعایت می کنم، روزی بفهمی با خدا

تنها به قدر یک رگ گردن، و حتی کمتر از آن فاصله داری

و هنگامی که ابری، آسمان را با زمین پیوند خواهد داد

مپوشانی تنت را از نوازش های بارانی

دعایت می کنم، روزی بفهمی

گرچه دوری از خدا، اما خدایت با تو نزدیک است

دعایت می کنم، روزی دلت بی کینه باشد، بی حسد

با عشق، بدانی جای او در سینه های پاک ما پیداست

شبانگاهی، تو هم با عشق با نجوا

بخوانی خالق خود را

اذان صبحگاهی، سینه ات را پر کند از نور

ببوسی سجده گاه خالق خود را

دعایت می کنم، روزی خودت را گم کنی

پیدا شوی در او

دو دست خالیت را پرکنی از حاجت و

با او بگویی:

بی تو این معنای بودن، سخت بی معناست

دعایت می کنم، روزی

نسیمی خوشه اندیشه ات را

گرد و خاک غم بروباند

کلام گرم محبوبی

تو را عاشق کند بر نور

دعایت می کنم، وقتی به دریا می رسی

با موج های آبی دریا به رقص آیی

و از جنگل، تو درس سبزی و رویش بیاموزی

بسان قاصدک ها، با پیامی نور امیدی بتابانی

لباس مهربانی بر تن عریان مسکینی بپوشانی

به کام پرعطش، یک جرعه آبی بنوشانی

دعایت می کنم، روزی بفهمی

در میان هستی بی انتها باید تو می بودی

بیابی جای خود را در میان نقشه دنیا

برایت آرزو دارم

که یک شب، یک نفر با عشق در گوش تو

اسم رمز بگذشتن ز شب، دیدار فردا را به یاد آرد

دعایت می کنم، عاشق شوی روزی

بگیرد آن زبانت

دست و پایت گم شود

رخساره ات گلگون شود

آهسته زیر لب بگویی، آمدم

به هنگام سلام گرم محبوبت

و هنگامی که می پرسد ز تو، نام و نشانت را

ندانی کیستی

معشوق عاشق؟

عاشق معشوق؟

آری، بگویی هیچ کس

دعایت می کنم، روزی بفهمی ای مسافر، رفتنی هستی

ببندی کوله بارت را

تو را در لحظه های روشن با او

دعایت می کنم ای مهربان همراه

تو هم ای خوب من

گاهی دعایم کن

سلام

چند بارد غمِ دنیا به تنِ تنهایی
وای بر من، تنِ تنها و غمِ تنهایی

تیر بارانِ فلک فرصتِ آنم ندهد
که چو تیر از جگرِ خویش بر آرم، وایی


لاله ای را که بر او داغِ دو رنگی پیداست
حیف از ناله ی معصومِ هزار آوایی

آخرم رام نشد چشمِ غزالی وحشی
گرچه اَنگیختم از هر غزلی غوغایی

من همان شاهدِ شیرازم و نتوانی یافت
در همه شهر به شیرینیِ من، شیدایی

تا نه از گریه شدم کور بیا، ورنه چه سود؟
از چراغی که بگیرند به نابینایی!

همه در خاطرم از شاهدِ رویاییِ خویش
بگذرد خاطره، با دلکشیِ رویایی

گاه بر دور نمای اُفُق از گوشه ی اَبر
با طلوعِ مَلَکی جلوه دهد سیمایی

اِنعکاسی ست بر آن گردشِ چشمِ آبی
از جمال و عظمت، چون اُفُقِ دریایی

دست با دوست در آغوش، نه حدِّ من و توست
منم و حسرتِ بوسیدنِ خاکِ پایی

«شهریارا» چه غم از غربتِ دنیایِ تن است
کز برای دل خود ساخته ای دنیایی

هان ای مردم!
پیامبری از جنس خودتان برایتان بیامده که از اوصافش یکی این است که
از خصارت دیدن شما و از گمراهیتان ناراحت می شود
و دیگر این که او به خیر خواهی ونجات(هدایت) شما چه مؤمن وچه غیر مؤمن حریص است
ونسبت به مؤمنان دلسوز ومهربان.

عاشق لعل شکربار توام
فتنۀ زلف نگونسار توام

هيچ کارم نيست جز اندوه تو
روز و شب پيوسته در کار توام

بر من بي دل جهان مفروش از آنک
کز ميان جان خريدار توام

تو چو خورشيدي و من چو ذره‌ام
کي من مسکين سزاوار توام

گفته‌اي کم گير جان در عشق من
کم گرفتم چون گرفتار توام

گر بخواهي ريخت خونم باک نيست
من درين خون ريختن يار توام

جان من دربند صد اندوه باد
گر به جان دربند آزار توام

بر دل و جانم مکن زور اي صنم
کز دل و جان عاشق زار توام

چون پديد آمد رخت از زير زلف
تا بديدم ناپديدار توام

زلف مشکين برگشاي و برفشان
کز سر زلف تو عطار توام

دلی سربلند و سری سر به زیر
از این دست عمری به سر برده ایم

تبریک میگم
-----------------------------------
البته با اجازه از استاد علــــــ بابا ــــــــــــی